برچسب روایت دانشجویی

من هنوز وقتی لباس‌های امیر را می‌اندازم توی ماشین، قبلش همه جیب‌ها را چک می‌کنم. چون به نظرم آدم با همین کلمه‌های معمولی که در دسترس همگان قرار گرفته نمی‌تواند در عرض یک ساعت و نیم، مردی را از مخالفت محض به طرفدار دو آتشه تبدیل کند

بالاخره یکی از فهرستی که رفته‌رفته داشت طولانی می‌شد، به مرحله بالاتر راه پیدا کرد. از شرایط اولیه مالی گذشتیم. خانواده‌اش کار و پول را کنار آمدند. خودش هم به دل من نشست. شاید من هم به دل او نشسته بودم.

حالا چهارسال است که در انجمن اسلامی فعالیت می‌کنم. از برکتش دوستان هم فکر و دغدغه‌مند زیادی پیدا کرده ام که به همه مان یاد داده است چطور برای تبلیغ و تبیین حرفی که معتقدیم حق است، پا روی نفس و فردیت هایمان بگذاریم و هم‌دل و همراه کنار هم کار کنیم.

می‌گویند مسئولیت پذیری و کار تیمی آدم را بزرگ می‌کند. قبول. فقط مواظب باشید به کسی که بیرون گود ایستاده و ناله می‌کند زیاد گوش کنید. کار خودتان را نکنید. همین.

این، چرخه‌ای بود که هرسال در بسیج تکرار می‌شد. چرخه‌ای که حال خوب را از سال‌بالایی‌ها می‌گرفت و به پایینی‌ها انتقال می‌داد. اسمش را می‌گذارم «چرخه شوق».

آگهی را روی فیس بوک گذاشتم. تمام افرادی که در شهر می‌شناختم را به event شب یلدا دعوت کردم. نصف شان دانشجو بودند و ما بقی افرادی که طی فعالیت‌های متفرقه با ایشان آشنا شدم. از ساعت ۶ عصر تا ۹ شب.

درست مقابل هم نشسته بودیم، مثل گوشی‌ای که روی ویبره بود زمین برای چند ثانیه لرزید و چشمان‌مان درهم گره خورد. ازجا کنده شدیم و با سرعت می‌خواستیم ...

نگران شدم. دلم شور افتاد. علی الخصوص وقتی درد، تا پاسی از شب فروکش نکرد. آخر شب وقت خواب، در خاموشی اتاق، تشخیصم را به هم‌اتاقی‌هایم گفتم: «فکر کنم تومور دارم». خندیدند و گفتند «دیوانه».