برچسب نقد فیلم

آینده‌ی دیستوپیایی در فیلم‌ها و سریال‌های زیادی بارها و به اشکال مختلف به تصویر کشیده شده‌ است. اگر جزییات و اشکال مختلف آن‌ها را نادیده بگیریم، اکثرشان حداقل در یک چیز اشتراک دارند؛ دنیایی تحت نظارت و حکومت یک سیستم کنترل‌گر. دنیایی که در آن شهروندان به دو گروه فقیر و غنی، برتر و پست‌تر یا بهتر و بدتر تقسیم می‌شوند و هر تصمیمی باید زیر نظر قانون‌گذاران گرفته شود. این موضوع درباره فیلم علمی-تخیلی و روانشناختی ارزیابی (The Assessment) محصول سال 2024 ساخته‌ی فلور فورچون هم صدق می‌کند. با این تفاوت که شدت خشونت در آن کم است و دنیا حداقل در ظاهر آنقدرها هم سیاه به نظر نمی‌رسد. اینجا هم حق انتخاب شهروندان موضوع کلیدی است. موضوعی که نویسنده‌ها و کارگردان فیلم با تمرکز بر حق فرزندآوری به آن می‌پردازند.

فیلم بچه کاراته‌کار: اسطوره‌ها (Karate Kid: Legends) از همان ابتدا می‌کوشد فراتر از یک بازسازی صرف یا اثری نوستالژیک، جایگاه خود را بلکه به‌عنوان ادامه‌ای درخور برای مجموعه فیلم‌های «بچه کاراته‌کار» تثبیت کند. تصمیم سازندگان برای اتصال روایت این فیلم هم به دنیای سریال «کبرا کای» (Cobra Kai) و همچنین به نسخه سال ۲۰۱۰ با حضور جکی چان، نشان‌دهنده رویکردی استراتژیک است؛ رویکردی که می‌خواهد مجموعه پراکنده و چندپارچه‌ی این جهان داستانی را به یک مسیر واحد تبدیل کند. این انتخاب از نظر ساختاری حائز اهمیت است، چرا که از یک‌سو مخاطبان نسل قدیم را دوباره به سالن سینما می‌کشاند و از سوی دیگر به نسل تازه‌ای از تماشاگران فرصت می‌دهد با داستانی آشنا اما اما از نو بازسازی شده، همراه شوند.

ستاره مجموعه پرسروصدای بازی تاج‌ و تخت در این سریال جنایی مربوط‌به دهه 80، به قدری جذاب است، که حتی از سانسا استار بیشتر می‌درخشد. جوآن (Joan) یک سریال درام و جنایی بسیار سرگرم‌کننده است، که فضایی کاملا متفاوت دارد. این سریال داستان جوآن هانینگتون را با بازی سوفی ترنر به تصویر می‌کشد، زنی جوان که طی اتفاقات و ماجراجویی‌هایی، به یک دزد جواهرات حرفه‌ای تبدیل می‌شود. جوآن شما را وادار می‌کند بپرسید که با عمر خود چه کار کرده‌اید؟ چگونه کسی می‌تواند بر کودکی بی‌عشق، ازدواج آزاردهنده و تک‌والد بودن فقیرانه غلبه کند و تبدیل به یک دزد موفق جواهرات و سپس یک عضو تاثیرگذار در دنیای زیرزمینی جنایتکاران معروف شود؟

فصل سوم سریال آلیس در سرزمین مرزی (Alice in Borderland) در نقطه‌ای آغاز می‌شود که دیگر بازی مرگ و بقا تنها محور داستان نیست؛ بلکه خودِ زندگی، حافظه و معنا به میدان آمده‌اند. اگر فصل‌های نخست بیشتر بر شوک، خشونت و منطق بقا متکی بودند، فصل سوم این سریال کره‌ای با چرخشی آرام اما بنیادی، وارد قلمرو فلسفی‌تری می‌شود؛ قلمرویی که در آن مرز میان واقعیت و خیال، زندگی و مرگ، و انتخاب و جبر در هم می‌آمیزند. سریال تحسین برانگیز شینسوکه ساتو در این فصل، بیش از آنکه ادامه‌ای صرف بر مانگای هارو آسو باشد، تفسیری تازه از جهان اوست: تفسیری که دیگر به «چگونگی زنده ماندن» نمی‌پردازد، بلکه از «چرایی زنده ماندن» می‌پرسد.

فیلم هیچکس ۲ (Nobody 2) بازگشت پرهیاهوی باب ادنکرک به جهان پرخشونت، سرگرم کننده و متناقض هاچ منسل است؛ مردی که در نسخه نخست از سایه‌ی زندگی روزمره بیرون آمد تا دوباره با گذشته‌ی خون‌آلود خود روبه‌رو شود. حالا در قسمت دوم، این تقابل میان «میل به آرامش» و «جبر بازگشت به خشونت» در مرکز روایت قرار گرفته است، اما با امضای کارگردانی تازه. تیمو تیاهانتو، فیلمساز اندونزیایی به خاطر آثار اکشن تند و خشن‌اش در شرق آسیا شناخته شده است، این بار در نخستین تجربه هالیوودی‌اش تلاش می‌کند تا ساختار کلاسیک سینمای اکشن را با انرژی آسیایی و زیبایی‌شناسی خاص خود درهم آمیزد. حاصل، فیلمی است که میان شور و عقل، میان خون و لبخند، و میان هیجان تجاری و جسارت هنری در نوسان است.

زندگی چاک (The Life of Chuck) فیلمی است که از همان لحظه آغاز، با بیانی آرام اما کوبنده از مخاطب می‌خواهد کمی مکث کند، درست مثل زمانی که در آستانه یک غروب زیبا می‌ایستیم و می‌دانیم هر لحظه ممکن است آخرین لحظه ما باشد. مایک فلنگن که سال‌هاست با دنیای تاریک و روان‌شناسانه استیون کینگ عجین شده، این بار به جای سایه‌های هیشگی داستان‌های کینگ، به سوی نور رفته است. در جهانی که به پایانش نزدیک می‌شود، مردی به نام چاک می‌میرد و با مرگ او، جهان نیز فرو می‌پاشد. اما این فیلم درام، به جای روایت یک آخرالزمان سرد و هولناک، سفری معکوس به درون زندگی او می‌سازد، سفری به خاطرات، به مهربانی‌های کوچک، و به آن چیزهایی که زندگی را ارزشمند می‌کنند.

فیلم عرش تا فرش (Highest 2 Lowest) تازه‌ترین ساخته اسپایک لی، تلاشی جسورانه برای پیوند میان سینمای کلاسیک و دغدغه‌های نوین آمریکا محسوب می‌شود. لی در این اثر، همان‌گونه که از او انتظار می‌رود، از چارچوب یک درام جنایی صرف فراتر می‌رود و با جسارت همیشگی‌اش، به لایه‌های اجتماعی، طبقاتی و اخلاقی جامعه‌ای می‌پردازد که در ظاهر ثروتمند و آزاد است، اما در عمق، گرفتار تبعیض و بی‌عدالتی است. در مرکز این جهان پرتنش، دنزل واشنگتن تصویری از مردی به ظاهر موفق اما با درونی متزلزل را ارائه می‌دهد که میان قدرت، وجدان و ترس از سقوط در نوسان است.