برچسب نقد فیلم

فیلم سینمایی رها ساخته‌ی حسام فرهمند و اولین تجربه بلند این کارگردان است. در این فیلم  بازیگرانی همچون شهاب حسینی و غزل شاکری از بازیگران سابقه دار، ضحا اسماعیلی فر و آرمان میرزایی از بازیگران تازه کار ایفای نقش کرده‌اند.

سریال سارق مواد (Dope Thief) به تهیه‌کنندگی ریدلی اسکات و نویسندگی پیتر کریگ، یکی از آثار متفاوت و جسورانه‌ امسال در ژانر درام جنایی است که با تکیه بر فضاسازی تیره‌وتار، شخصیت‌پردازی عمیق و روایتی چندلایه، به بررسی فروپاشی اخلاقی دو انسان ساده هنگام برخورد با مفاهیمی چون وسوسه، هویت جعلی و طمع می‌پردازد. این سریال، داستان دو دوست صمیمی به نام‌های ری و منی را روایت می‌کند که خود را به عنوان مأموران اداره مبارزه با مواد مخدر جا می‌زنند تا از آشپزها و ساقی‌های خرده‌پای مواد مخدر، پولی به جیب  بزنند. آن‌ها که افرادی از حاشیه جامعه هستند و قربانیان خود را هم از همین بخش جامعه انتخاب می‌کنند، وارد دنیایی از جنایت و فساد می‌شوند؛ این نقشه به ظاهر ساده و زیرکانه، به‌تدریج آن‌ها را به باتلاقی بی‌انتها از دروغ، خشونت و فروپاشی درونی می‌کشاند.

فصل هفتم سریال آینه سیاه  (Black Mirror)، ساخته‌ی چارلی بروکر، بار دیگر ما را به دنیای تاریک و آینده‌نگرانه‌ خودش می‌برد، اما این‌بار با نگاهی شخصی‌تر، عاطفی‌تر و انسانی‌تر. برخلاف برخی فصل‌های پیشین که گاه بیش از حد درگیر پیچیدگی‌های فناوری یا فرم‌های روایی تجربی می‌شدند، این فصل تلاش می‌کند تا در میان زرق و برق مصنوعی دنیای فناوری، رگه‌ای از اضطراب‌های انسان معاصر را بیابد و آن را با یک لحن دراماتیک، گاه طنزآمیز و گاه سوگناک بازگو کند. مسیر زندگی که چارلی بروکر به آن دست یافته است، احتمالا رویای هر نویسنده‌ای در هرجایی از دنیا باشد. این که به عنوان یک نویسنده موفق، یک سریال تضمینی و قطعی با بودجه‌ای تقریبا نامحدود در اختیار دارید که کاملا در اختیار ایده‌های شماست. تنها باید چند داستان برای هر فصل آماده کنید و روند ساخت را شروع کنید! البته از حق نگذریم، چارلی بروکر تا به این‌جای کار ثابت کرده است که قدر این موقعیت را می‌داند. هیچ‌وقت هیچ کدام از فصل‌های سریال «آینه سیاه»، با یک افت شدید طرف نبوده است.  

فیلم ویرانی (Havoc)، محصول 2025 به کارگردانی گارث اونس، بازگشتی درخشان اما پرخطر به ژانر اکشن تیره‌وتار است؛ مسیری که این فیلمساز ولزی پیش‌تر با آثار ماندگار و موفقی همچون یورش (The Raid)، آن را آزموده بود. این‌بار اما به جای جغرافیای جنوب شرق آسیا، داستان در یک کلانشهر غربی روایت می‌شود؛ و اونس با بهره‌گیری از بازی ستاره‌ای چون تام هاردی، سعی می‌کند تا خشونت، فساد و اضطراب را در بستر دنیای یک شهر امروزی بازسازی کند. «ویرانی» شاید در برخی جنبه‌ها از نفس بیفتد، اما در کلیت خود اثری قدرتمند و جاه‌طلبانه است که شایسته تحسینی بیشتر است.

اوایل دهه 80 خبر فرار یک زندانی از زندان رجایی شهر تهران سر زبان‌ها افتاد. فراری حیرت‌انگیز از راه تونلی که توسط سه زندانی و تنها با قاشق و چنگال به مدت 3 سال حفر شده بود. یکی از این زندانیان که بعدها به خاطر همین فرار به مایکل اسکافیلد ایرانی شهرت پیدا کرد، مردی بود به نام علی اشرف پروانه معروف به علی کُرده که پیش از این هم سابقه‌ی جرم و فراز از زندان داشت.

وانکا (Wonka)، این فیلم سینمایی موزیکال، در فضایی به شیرینی و جذابیتِ شکلات داستان شروع فعالیت‌های ویلی وانکا را روایت می‌کند. ویلی وانکا، شکلات‌ساز و شعبده‌باز نابغه‌ای که اسم او را از فیلمِ پرطرفدار چارلی و کارخانه شکلات‌سازی (Charlie and the chocolate factory) با بازی منحصر‌به‌فرد جانی‌دپ به خاطر دارید؛ این بار با تیموتی شالامی روی پرده سینما رفته‌است. پل کینگ، کارگردان فیلم پدینگتون (Paddington)، این باری جادوی هنر خود را با این فیلم فانتزی موزیکال نشان می‌دهد که پیش‌درآمدی بر داستان کارخانه شکلات سازی رولد دال به حساب می‌آید. در این مقاله قصد داریم بیشتر در مورد این فیلم جذاب که این مدت زمان کوتاه توجه طرفداران و منتقدان سینما را به خود جلب کرده؛ صحبت کنیم.

در جهانی که روایت‌های جنگی اغلب در خدمت کلیشه‌ها و قهرمان‌سازی‌های قراردادی هستند، فیلم جنگاوری (Warfare)، به کارگردانی ری مندوزا و الکس گارلند، تلاش می‌کند با زبانی خشن، اما واقع‌گرا، تصویری عریان از بی‌رحمی جنگ ارائه دهد. فیلمی که نه در جبهه‌های باشکوه و نه در اتاق‌های فرماندهی، بلکه در آشفتگی ذهنی سربازان عادی و در دل سیاهی بی‌پایان میدان نبرد روایت خود را می‌سازد.

در روزگاری که اقتباس از بازی‌های ویدیویی به یکی از راه‌های اصلی جذب مخاطبان سینما تبدیل شده، فیلم ماینکرافت (A Minecraft Movie) به کارگردانی جرد هس، تلاش می‌کند یکی از پرطرفدارترین و خلاقانه‌ترین جهان‌های دیجیتال را به پرده نقره‌ای بیاورد. بازی «ماینکرافت» که به خاطر آزادی عمل بی‌نظیرش در خلق و ساختن جهان‌های خیالی شناخته شده است، بستری بی‌انتها برای روایت‌های متفاوت و جذاب فراهم کرده است. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا فیلم نیز توانسته از این قابلیت‌ها بهره بگیرد یا در دام سادگی و تکرار گرفتار شده؟