نقد فیلم بچه کاراته‌کار: اسطوره‌ها (Karate Kid: Legends)

فیلم بچه کاراته‌کار: اسطوره‌ها (Karate Kid: Legends) از همان ابتدا می‌کوشد فراتر از یک بازسازی صرف یا اثری نوستالژیک، جایگاه خود را بلکه به‌عنوان ادامه‌ای درخور برای مجموعه فیلم‌های «بچه کاراته‌کار» تثبیت کند. تصمیم سازندگان برای اتصال روایت این فیلم هم به دنیای سریال «کبرا کای» (Cobra Kai) و همچنین به نسخه سال ۲۰۱۰ با حضور جکی چان، نشان‌دهنده رویکردی استراتژیک است؛ رویکردی که می‌خواهد مجموعه پراکنده و چندپارچه‌ی این جهان داستانی را به یک مسیر واحد تبدیل کند. این انتخاب از نظر ساختاری حائز اهمیت است، چرا که از یک‌سو مخاطبان نسل قدیم را دوباره به سالن سینما می‌کشاند و از سوی دیگر به نسل تازه‌ای از تماشاگران فرصت می‌دهد با داستانی آشنا اما اما از نو بازسازی شده، همراه شوند.

فیلم بچه کاراته‌کار: اسطوره‌ها (Karate Kid: Legends) از همان ابتدا می‌کوشد فراتر از یک بازسازی صرف یا اثری نوستالژیک، جایگاه خود را بلکه به‌عنوان ادامه‌ای درخور برای مجموعه فیلم‌های «بچه کاراته‌کار» تثبیت کند. تصمیم سازندگان برای اتصال روایت این فیلم هم به دنیای سریال «کبرا کای» (Cobra Kai) و همچنین به نسخه سال ۲۰۱۰ با حضور جکی چان، نشان‌دهنده رویکردی استراتژیک است؛ رویکردی که می‌خواهد مجموعه پراکنده و چندپارچه‌ی این جهان داستانی را به یک مسیر واحد تبدیل کند. این انتخاب از نظر ساختاری حائز اهمیت است، چرا که از یک‌سو مخاطبان نسل قدیم را دوباره به سالن سینما می‌کشاند و از سوی دیگر به نسل تازه‌ای از تماشاگران فرصت می‌دهد با داستانی آشنا اما اما از نو بازسازی شده، همراه شوند.

منبع  : مجله مایکت

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *