برچسب دریا قدرتی پور

آنفلوآنزا بعد از سال‌ها زندگی کنار ما، دیگر اسم ناآشنایی نیست. هر زمستان می‌آید و با پایین آمدن دمای هوا، مراجعات ناشی از علائم شبه‌آنفلوآنزا به مراکز درمانی افزایش پیدا می کند؛ وضعیتی که هرچند از نظر متولیان سلامت، بخشی از الگوی طبیعی فصل سرما محسوب می‌شود، اما در حافظه اجتماعی هنوز با تجربه ‌ای نه‌چندان دور پیوند خورده که هر موج بیماری را بالقوه نگران‌کننده می‌بینند. در چنین فضایی، آمارها بیش از آنکه فقط عدد باشند، محرک اصلی برداشت عمومی از یک خطرند؛ برداشتی که گاه سریع ‌تر از واقعیت پزشکی شکل می‌گیرد و مستقل از آن حرکت می‌ کند و ترسی می سازد که ممکن است خطرناک تر از خود بیماری باشد. در چنین فضایی، اطلاعات ناقص یا دیرهنگام می ‌توانند خودشان به بخشی از مسأله تبدیل شوند. جایی میان نگرانی لازم و بزرگ‌نمایی ناخواسته؛ فاصله ‌ای وجود دارد که فقط با روشن ‌شدن ابعاد این بیماری کمتر می‌شود.

شهر به رنگ قرمز درآمده و یلدا زودتر از تقویم خودش را نشان می‌دهد؛ شبی که برای یک دقیقه بیشتر امروز به یک چشم و هم چشمی تمام عیار تبدیل شده است ؛ شبی که هنوز نیامده اما در ویترین‌ها، لباس‌ها و سفره‌های پرخرج به مسابقه‌ ای برای خرج‌ کردن تبدیل شده است.

شب یلداست. کوچه‌های باریک و کم ‌نور شمال اصفهان زودتر از جاهای دیگر تاریک شده‌اند. چراغ یکی از خانه‌ها خاموش است، آن‌ یکی نیم‌ سوخته. سرمای هوا لابه‌لای دیوارهای کهنه می‌خزد و بوی نمِ زمینِ خیس، با صدای دور تلویزیون‌ها قاطی می‌شود. از پشت پنجره‌ها خبری از خنده و شلوغی نیست؛ نه صدای تخمه شکستن و نه قهقهه‌های کش ‌دار. این‌جا سرخی یلدا قبل از آنکه روی انارها بنشیند، در چشم‌هاست؛ چشم‌هایی که از فکر خرج فردا و حساب دخل ‌وخرج سرخ شده‌اند.