آنفلوآنزا بعد از سالها زندگی کنار ما، دیگر اسم ناآشنایی نیست. هر زمستان میآید و با پایین آمدن دمای هوا، مراجعات ناشی از علائم شبهآنفلوآنزا به مراکز درمانی افزایش پیدا می کند؛ وضعیتی که هرچند از نظر متولیان سلامت، بخشی از الگوی طبیعی فصل سرما محسوب میشود، اما در حافظه اجتماعی هنوز با تجربه ای نهچندان دور پیوند خورده که هر موج بیماری را بالقوه نگرانکننده میبینند. در چنین فضایی، آمارها بیش از آنکه فقط عدد باشند، محرک اصلی برداشت عمومی از یک خطرند؛ برداشتی که گاه سریع تر از واقعیت پزشکی شکل میگیرد و مستقل از آن حرکت می کند و ترسی می سازد که ممکن است خطرناک تر از خود بیماری باشد. در چنین فضایی، اطلاعات ناقص یا دیرهنگام می توانند خودشان به بخشی از مسأله تبدیل شوند. جایی میان نگرانی لازم و بزرگنمایی ناخواسته؛ فاصله ای وجود دارد که فقط با روشن شدن ابعاد این بیماری کمتر میشود.