برچسب کسب‌وکار

انصراف «دیوار» از ادامه مسیر ورود به بورس به‌دلیل رد صلاحیت بنیان‌گذار آن، نه فقط یک تصمیم اقتصادی، بلکه به‌باور فعالان اکوسیستم فناوری، نشانه‌ای نگران‌کننده از اخلال در مسیر رشد اقتصاد دیجیتال کشور است. بعد از اعلام خبر انصراف این شرکت از ادامه فرآیند پذیرش در بورس موجی از واکنش‌های انتقادی در میان مدیران اکوسیستم استارت‌آپی کشور شکل گرفته است.

رشته‌های مهندسی کامپیوتر و فناوری اطلاعات، مهندسی صنایع و مالی و حسابداری به‌ترتیب راضی‌ترین فارغ التحصیلان دانشگاهی را به خود اختصاص داده‌اند و گروه شغلی «دیجیتال‌مارکتینگ و سئو» بیشترین نرخ نیروی کار با تحصیلات نامرتبط را دارد.

مدیرعامل آبان‌تتر هشدار داد سیاست‌های بانک مرکزی به سمت ایجاد محدودیت‌های عجیب مانند «تتر نیمایی» پیش می‌رود. او گفت: خنده‌دار به نظر می‌رسد اما رگولاتور گاه حتی از صرافی‌ها می‌خواهد قیمت تتر را مشخص کنند یا فعالیت شبانه را متوقف سازند، در حالی که نوسان رمزارزها خارج از کنترل صرافی‌هاست.

قیمت‌گذاری دستوری که نزدیک به نیم قرن است سایه‌اش را بر اقتصاد ایران گسترانده، به جای مهار تورم، به یکی از اصلی‌ترین ریشه‌های ناترازی و رکود تورمی تبدیل شده است. اقتصاددانان و فعالان بخش خصوصی این سیاست را عاملی برای عوام‌فریبی، فرار سرمایه‌گذاران و تضعیف کارآفرینی دانستند؛ تله‌ای که هم مصرف‌کننده و هم تولیدکننده را متضرر کرده و حتی آینده اقتصاد دیجیتال را تحت تاثیر قرار داده است.

مدیران بسیاری هنوز هوش مصنوعی را صرفاً ابزاری برای سودآوری سریع می‌بینند، اما کارشناسان هشدار می‌دهند که ارزش واقعی این فناوری در تغییر فرهنگ کار و بازآفرینی فرآیندهای سازمانی نهفته است. اگر سازمان‌ها تنها به بازگشت سرمایه کوتاه‌مدت دل ببندند، فرصت تحول بنیادین را از دست می‌دهند. با این رویکرد همواره با مثلث برمودای هوش مصنوعی، برای برقراری تعادل میان هزینه، کیفیت و سرعت، دست‌وپنجه نرم خواهند کرد.

طی سال‌های اخیر، بخش قابل توجهی از فعالیت‌های مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها به پروژه‌هایی مقطعی، کوتاه‌مدت و غیرقابل سنجش تقلیل یافته است. اقداماتی که اگرچه در ظاهر پررنگ و پرهزینه‌اند، اما به دلیل نبود اثرگذاری پایدار و شفافیت، نه تنها مساله‌ای را حل نمی‌کنند، بلکه این نگرانی را به وجود آورده‌اند که تداوم این مسیر، مسئولیت اجتماعی را با بحرانی مشابه آنچه خیریه‌ها با آن مواجه شدند، یعنی فرسایش اعتماد عمومی، روبه‌رو کند.

در بیشتر فناوری‌های قبلی (از الکتریسیته تا اینترنت)، مسیر تکامل نسبتا خطی و قابل پیش‌بینی بود. هزینه کاهش و کارایی افزایش می‌یافت و مقررات پس از بلوغ فناوری می‌آمدند. هوش مصنوعی این قاعده را شکسته است. امروز، همزمان با جهش‌های نمایی در قابلیت‌ها، با عدم قطعیت‌هایی مواجهیم که نه تنها بی‌سابقه‌اند، بلکه خود ماهیتا در حال تغییر و تکامل هستند. به عبارت دیگر، ما حتی از عدم قطعیت‌های خود نیز مطمئن نیستیم.