برچسب نقد فیلم

فیلم سلاح‌ها (Weapons)، جدیدترین ساخته‌ زک کرگر پس از موفقیت چشمگیر «بربری» (Barbarian) است؛ فیلمی که نه تنها منتقدان ژانر وحشت، بلکه مخاطبان سینمای جدی‌تر را هم متوجه خود کرد. کرگر در اثر تازه‌اش پا را از محدوده‌ یک فیلم ترسناک معمول فراتر گذاشته و تلاش کرده با ترکیب عناصر ژانر وحشت با ساختارهای روایی پیچیده‌تر و دغدغه‌های اجتماعی، فیلمی خلق کند که هم هیجان‌انگیز باشد و هم اندیشه‌برانگیز. از همان ابتدا روشن است که او قصد داشته در مسیری حرکت کند که فیلمسازانی چون جوردن پیل یا آری استر طی کرده‌اند؛ یعنی ساخت آثاری که از دل وحشت، تصویری از جامعه و روان انسان معاصر ترسیم می‌کنند.

وس اندرسون در دو دهه‌ی اخیر به یکی از شاخص‌ترین فیلمسازان معاصر بدل شده است؛ کارگردانی که با سبک بصری منحصربه‌فرد، جهان‌های فانتزی اما به دقت طراحی‌شده و شخصیت‌هایی اغلب عجیب و در عین حال دوست‌داشتنی، جایگاه خود را در سینمای امروز تثبیت کرده است. فیلم‌های او همواره ترکیبی از طنز، مالیخولیا و زیبایی بصری بوده‌اند؛ ترکیبی که برای برخی تماشاگران حکم جاذبه‌ای خیره‌کننده دارد و برای برخی دیگر به شکل تکراری و تصنعی جلوه می‌کند. اما با ورود به سال ۲۰۲۵، اندرسون با فیلم تازه‌اش، طرح فنیقی (The Phoenician Scheme)، نشان می‌دهد که می‌تواند همان زبان آشنا را در بستری متفاوت و بسیار جدی‌تر به کار گیرد.

از میان تمامی مجموعه‌های پویانمایی که طی دو دهه گذشته پا به عرصه‌ی سینما گذاشته‌اند، کمتر مجموعه‌ای توانسته است به اندازه مجموعه سه‌گانه چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم (How to Train Your Dragon)، میان هیجان، عمق احساسی، و تصویرسازی اسطوره‌ای چنین تعادل دقیق و بی‌نقصی برقرار کند. حال نسخه سال‌ ۲۰۲۵ این اثر که اقتباسی واقعی از همان داستان‌های آشنای استودیوی دریم‌ورکس است، گامی بلندپروازانه و پرریسک در بازآفرینی دنیایی است که علاوه بر تصاویر دیجیتالی ماندگارش، با روایتی درباره‌ی بلوغ، فقدان و زیستن در میان ترس و رویا، در ذهن مخاطب حک شده بود.

 وقتی خبر ساخت ۲۸ سال بعد (28 Years Later) منتشر شد، بسیاری بدبینانه فکر می‌کردند با تکرار صرف، و تلاشی تجاری برای بازگرداندن خاطرات خوش فیلم زامبی‌محور بیست و چند سال پیش مواجه می‌شوند. اما بازگشت دوباره‌ بویل و گارلند به همان جهان، به شکلی کاملاً متفاوت رخ داده است: همکاری آنان صرفا دنباله فرمول موفق گذشته نیست، بلکه تلاشی تامل‌برانگیز برای مطرح کردن پرسش‌های نفسگیر فیلم اول است. این بازگشت، هم به تأثیرهای فرهنگی فیلم اول وفادار است، و هم دغدغه‌هایی مانند آسیب‌پذیری، قدرت، و تنهایی جمعی که دو دهه پیش مطرح شده بودند را دوباره به شکلی نوین بیان می‌کند. این‌بار اما صدا رساتر، فضا پر تب‌وتاب‌تر و پرسش‌ها مهم‌تر از همیشه‌اند.

ورود انیمه‌های چینی به عرصه‌ی جهانی دیگر یک اتفاق نادر نیست؛ طی دهه‌ی اخیر آثار متعددی از چین توانسته‌اند با پشتوانه‌ رمان‌های پرفروش و روایت‌های منحصربه‌فرد، جایگاهی تازه در میان مخاطبان بین‌المللی به دست آورند. اما انیمه ارباب رازها (Lord of Mysteries) بیش از آنکه صرفا یک اقتباس باشد، کوششی است برای ایجاد پیوند میان فانتزی غربی و اسطوره‌شناسی شرقی، و در عین حال بازآفرینی جهانی رازآلود که بر مرز میان واقعیت و وهم قدم می‌زند. این انیمه اقتباسی از رمان مشهوری به همین نام از یوان یه است؛ رمانی که خود در جامعه‌ اینترنتی چین به پدیده‌ای فرهنگی تبدیل شده بود و میلیون‌ها خواننده را درگیر جهان چندلایه‌اش کرده بود.

فیلم ماموریت غیرممکن: روزشمار نهایی (Mission: Impossible – The Final Reckoning) نه تنها یکی از مهم‌ترین فیلم‌های گیشه‌پسند سال ۲۰۲۵ به شمار می‌رود، بلکه به‌نوعی حکم وداع با یکی از طولانی‌ترین و پرنفوذترین مجموعه‌های اکشن تاریخ سینما را دارد. این اثر در حالی به نمایش درآمد که بیش از ربع قرن از شروع ماجراجویی‌های ایتن هانت گذشته است و مخاطبان چند نسل مختلف با او همراه بوده‌اند. فیلم که به کارگردانی کریستوفر مک‌کوری ساخته شده، در ادامه‌ی سنتی حرکت می‌کند که از قسمت پنجم این مجموعه به بعد شکل گرفت: ترکیب صحنه‌های پرخطر واقعی، روایت پیچیده و شخصیت‌پردازی عمیق‌تر از آنچه در قسمت‌های اولیه وجود داشت.

فیلم ادینگتون (Eddington)، تازه‌ترین ساخته‌ آری آستر، کارگردان آمریکایی‌ که با آثاری چون «موروثی» (Hereditary) و «میدسامر» (Midsommar) نام خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های شاخص سینمای معاصر تثبیت کرده، در جشنواره کن ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و از همان ابتدا بحث‌های گسترده‌ای برانگیخت. اگرچه آستر بیش‌تر با ژانر وحشت روان‌شناسانه شناخته می‌شود، اما این بار با ترکیب عناصر وسترن مدرن، کمدی سیاه و درام سیاسی، تجربه‌ای متفاوت ارائه داده است. داستان فیلم در میانه‌ همه‌گیری کرونا در یک شهر کوچک نیومکزیکو می‌گذرد و روایتگر تقابل کلانتر شهر با شهردار بر سر نحوه‌ مدیریت بحران است؛ تقابلی که به‌سرعت از یک دعوای محلی فراتر می‌رود و به استعاره‌ای از وضعیت سیاسی و اجتماعی آمریکا و جهان بدل می‌شود.

سلین سونگ، که با فیلم زندگی‌های گذشته (Past Lives) نگاه‌ها را به‌سمت خود جلب کرده بود، در فیلم مادی‌گرایان (Materialists) قدمی تازه در سینمای خود برمی‌دارد؛ فیلمی که اگرچه در سطح روایی ساده به نظر می‌رسد، اما زیر پوستش شبکه‌ای از نقدهای اجتماعی، طبقاتی و فرهنگی تنیده شده است. با اثری مواجهیم که رابطه‌ی عاطفی را در بستری اقتصادی و کالایی به تصویر می‌کشد؛ جهانی که در آن، حتی احساسات در معرض برچسب قیمت و قواعد عرضه و تقاضا قرار می‌گیرند.