برچسب نقد فیلم

فیلم F1 به کارگردانی جوزف کوشینسکی یکی از آن تجربه‌های سینمایی است که از همان ابتدا با وعده‌ متفاوت بودن وارد میدان شد. در روزگاری که سینمای جریان اصلی هالیوود اغلب به بازتولید فرمول‌های امتحان‌پس‌داده مشغول است، این فیلم با بهره‌گیری از یک گونه سینمایی ورزشی کمتر دیده‌شده، استفاده از فناوری‌های سینمایی نوین و حضور ستارگانی از دنیای واقعی و خیالی، سعی دارد فراتر از یک اثر سرگرم‌کننده ظاهر شود. کوشینسکی پیش‌تر با تاپ‌گان: ماوریک (Top Gun: Maverick) نشان داده بود که چگونه می‌توان یک تجربه‌ سینمایی مبتنی بر هیجان فیزیکی و واقعیت‌محور خلق کرد. حالا در «اف۱» او همان مسیر را ادامه می‌دهد، با این تفاوت که این بار دنیای فرمول یک را بستر روایت قرار داده است.

فیلم تولد دوباره دنیای ژوراسیک (Jurassic World Rebirth) در عنوان خود حامل یک وعده روشن است: تولدی دوباره برای مجموعه‌ای که طی دهه‌های گذشته بارها میان نوستالژی و نیاز به نوآوری در نوسان بوده است. پس از موفقیت خیره‌کننده «پارک ژوراسیک» (Jurassic Park) در سال 1993، و سپس افول تدریجی آثار بعدی، تماشاگران همواره در انتظار فیلمی بودند که بتواند هم به میراث نخستین قسمت وفادار باشد و هم هویت تازه‌ای خلق کند. تولد دوباره دقیقا در چنین نقطه‌ای شکل می‌گیرد؛ جایی که نه دیگر امکان بازتولید صرف گذشته وجود دارد و نه تکرار فرمول‌های نخ‌نما توان جذب مخاطب را دارد. این فیلم می‌کوشد با روایت جدید، شخصیت‌های تازه و مواجهه متفاوت با دنیای دایناسورها، فصلی تازه را رقم بزند و بار دیگر ژانر ماجراجویی-وحشت علمی را زنده کند.

فیلم سوپرمن (Suerman) 2025 از جیمز گان، یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمایی سال و نقطه عطفی در تاریخ سینمای ابرقهرمانی است. سال‌ها پس از فراز و فرودهای متعدد دنیای سینمایی دی‌سی و تلاش‌های ناکام برای خلق یک جهان هم‌پای رقیب اصلی‌اش یعنی مارول، این اثر از همان ابتدا انتظارات زیادی را برانگیخت. جیمز گان که پیش‌تر با مجموعه «نگهبانان کهکشان» (Guardians of the Galaxy) توانسته بود میان طنز، احساس و حماسه تعادل خوبی پیدا کند، این‌بار مأموریت داشت شخصیتی به قدمت و عظمت سوپرمن را برای مخاطبان امروز بازآفرینی کند.

سریال استودیو (The Studio) از ست روگن و اوان گلدبرگ، بدون تردید پدیده سریال‌های تلویزیونی امسال است. پدیده از این نظر که هیچ‌کس انتظار ظهور چنین سریال کمدی دلنشین، دوست‌داشتنی و بامزه‌ای را نداشت. «استودیو» به لطف ایده خلاقانه، پرداخت پخته و ریزه‌کاری‌های هوشمندانه، مورد تحسین منتقدان و مخاطبان قرار گرفت و از همین حالا فصل دوم آن تایید شده است.

در میان موج آثار تصویری‌ای که هر روز از شبکه‌های نمایش خانگی و تلویزیونی عبور می‌کنند، کمتر مجموعه‌ای را می‌توان یافت که هم جسورانه با فرم بازی کند و هم صادقانه به جان بحران‌های معاصر فرو بیافتد. در این میان سریال نوجوانی (Adolescence)، تازه‌ترین اثر تلویزیونی نتفلیکس در بریتانیا، همچون پتکی بر سر سکوت اجتماعی فرود می‌آید. سریالی چهار قسمتی که هر بخش آن در قالب یک برداشت بلند ساخته شده و مخاطب را نه صرفا به تماشا، بلکه به مشارکت عاطفی و فکری دعوت می‌کند.

سینمای کره‌جنوبی در دو دهه اخیر بارها ثابت کرده که می‌تواند ژانر تریلر را از قالب‌های متعارف هالیوودی جدا کند و آن را به عرصه‌ای برای کاوش‌های اخلاقی و فلسفی بدل سازد. از دل همین سنت، فیلم گزارش قتل (Murderer Report) برمی‌آید؛ اثری که نه بر حادثه، بلکه بر بنیان مواجهه بنا شده است. این فیلم بیش از آنکه درباره قتل باشد، درباره گفتن از قتل است؛ درباره روایت جنایت، درباره حقِ دانستن و درباره مرزی که رسانه میان افشاگری و بهره‌کشی از رنج ترسیم می‌کند. همین جابه‌جاییِ مرکز ثقل از کنش به گفت‌وگو، نخستین نشانه اهمیت فیلم است.

حدود پانزده سال از زمان اکران فیلم ویران‌شده (Incendies) یکی از تحسین‌شده‌ترین آثار دنی ویلنوو می‌گذرد، اما هنوز هم به اندازه زمان اکران تاثیرگذار و دل‌خراش است. دنی ویلنوو که در سال‌های اخیر بیشتر نامش با فیلم‌های علمی-تخیلی و پرهزینه مثل سه‌گانه‌ی تلماسه (Dune) و پیش از آن با بلید رانر 2049 (Blade Runner 2049) بر سر زبان‌ها افتاده است، کارگردانی را با ساخت درام‌های روانشناسانه و عاشقانه و تا حدی پیچیده آغاز کرد. ویران‌شده سومین فیلم بلند ویلنوو، یک تراژدی دلهره‌آور است که روایتش را در پوسته‌ی سیاه جنگ پیش می‌برد و با یک پیچش پایانی کوبنده آن را برای ابد در ذهن بیننده ماندگار می‌کند. در ادامه با نقد فیلم ویران‌شده همراه باشید.

قصاص، یکی از دردناک‌ترین و خانمان‌سوزترین قوانین و حقوق است. این حکم، انسانیت را گاهی با چالش مواجه می‌کند؛ آیا بخشیدن نشانه انسانیت است؟ یا بخشش صرفا باعث می‌شود داغ دل خانواده مرحوم تازه بماند، چراکه قاتل یکی از عزیزانشان همچنان درحال نفس کشیدن است. فیلم زنده شور شاید آنچنان در رساندن مفهوم بخشش موفق نبوده باشد و شعارزده شده باشد، اما حداقل جوانب مختلف حکم قصاص را بررسی کرده و به خوبی به مخاطب خود ارائه می‌دهد. با نقد فیلم زنده شور همراه ویجیاتو بمانید.