برچسب نقد فیلم

در دورانی که صنعت سینمای آمریکا بیش از هر زمان دیگر به سمت مجموعه‌های بی‌پایان و قالب‌های تکراری کشیده شده، فیلم‌هایی چون داستان‌های عجیب (Freaky Tales) همچون یک نفس تازه هستند؛ آثاری که با جسارت در فرم، ارجاع‌های فرهنگی و چیدمانی چندپاره، جهانی را بازآفرینی می‌کنند که اگرچه گذشته‌ای نوستالژیک دارد، اما به‌طرز عجیبی زنده، پرانرژی و امروزی است. جدیدترین فیلم آنا بودن و رایان فلک، در دل اوکلند ۱۹۸۷ روایت می‌شود؛ شهری پرجنب‌وجوش و سیاسی که زیر پوستش، جنبش، موسیقی، نژاد، شورش، و اسطوره تنیده شده‌اند.

فیلم ارزش عاطفی (Sentimental Value)، تازه‌ترین ساخته‌ یواکیم تری‌یر، در نگاه اول یک درام خانوادگی آرام و کم‌ادعا به نظر می‌رسد؛ فیلم درامی درباره‌ بازگشت یک پدر غایب و مواجهه‌ دوباره‌ او با گذشته‌ای که سال‌ها از آن فاصله گرفته است. اما هرچه روایت جلوتر می‌رود، روشن می‌شود که با اثری ساده یا صرفاً احساس‌برانگیز روبه‌رو نیستیم. تری‌یر همچون آثار پیشینش،  بار دیگر از دل یک موقعیت به‌ظاهر روزمره، به پرسش‌هایی پیچیده درباره‌ی حافظه، زمان، خانواده و نسبت هنر با زندگی نزدیک می‌شود.

فیلم زمستان بهار تابستان یا پاییز (Winter Spring Summer or Fall)، ساخته تیفانی پالسن، همچون یادداشتی قدیمی در دفتر خاطرات نوجوانی، به دل می‌نشیند. فیلمی که در ظاهر ساده است، اما در بطن خود احساساتی را زنده می‌کند که به‌آرامی در حافظه مخاطب می‌نشینند و بی‌صدا اثر می‌گذارند. این فیلم، نخستین تجربه کارگردانی پالسن در مقام نویسنده‌ای است که پیش‌تر در ژانرهای نوجوان‌پسند آثار متعددی نوشته، و نشان می‌دهد که او چه درک صمیمی، عمیق و درستی از دوران نوجوانی و جوانی دارد.

رامی ملک در سال‌های اخیر ثابت کرده است که می‌تواند در قالب شخصیت‌هایی پیچیده و چندلایه بدرخشد. او این‌بار در فیلم آماتور (The Amateur) به کارگردانی جیمز هاوز، در نقش یک تحلیل‌گر ساده‌ی سازمان سیا ظاهر می‌شود که پس از کشته شدن همسرش در یک حمله تروریستی، وارد مسیری خونین برای گرفتن انتقام می‌شود. فیلم بیشتر از آن‌که اکشن‌محور باشد، بر اضطراب و زوال روانی تمرکز دارد، و تلاش می‌کند ساختار کلاسیک فیلم‌های جاسوسی را با درون‌مایه‌ای درون‌نگرانه و انسانی بازخوانی کند. در سینمایی که قهرمان‌های بزن بهادر به مبارزه علیه سازمان‌های جاسوسی و گروه‌های تروریستی می‌پردازند، فیلم «آماتور» با یک ایده هوشمندانه، مسیر متفاوتی را در پیش می‌گیرد.

فیلم شبکه اجتماعی (The Social Network) ساخته دیوید فینچر در سال ۲۰۱۰، از همان ابتدا با واکنش‌های گسترده‌ای روبه‌رو شد؛ نه تنها به خاطر پرداختن به چهره‌ای به شدت بحث‌برانگیز چون مارک زاکربرگ، بلکه به دلیل نگاه متفاوتی که به سرآغاز یکی از بزرگ‌ترین تغییرات اجتماعی قرن بیست و یکم داشت. پانزده سال از زمان ساخت این فیلم گذشته و اکنون می‌توان به وضوح دید که اهمیت آن فراتر از یک درام زندگینامه ساده بوده است. این اثر به نوعی یک سند فرهنگی محسوب می‌شود؛ سندی از دورانی که شبکه‌های اجتماعی تازه متولد می‌شدند و در حال تعریف کردن آینده‌ای بودند که امروز ما در آن زندگی می‌کنیم.

در میان اکشن‌های پرزرق‌وبرق، دنیای زیرزمینی قاتلان مزدور و ابرقهرمانان فراموش‌ناشدنی، فیلمی مثل مرد کارگر (A Working Man)، ساخته‌ی دیوید آیر، با یک قهرمان زمینی، قصه‌ای ساده و خشونتی باورپذیر، جایگاه متمایزی دارد. فیلم که اقتباسی از رمان «تجارت لِوون» نوشته‌ی چاک دیکسون است، به‌جای فانتزی‌سازی از خشونت، آن را به یک الزام شخصی و اخلاقی تبدیل می‌کند. «مرد کارگر» بیش از آن‌که درباره جنگ‌افزار باشد، درباره تلاش یک مرد تنها، پدر، کارگر، و بازمانده‌ای از خشونت، برای معنا بخشیدن دوباره به زندگی‌اش است.

فیلم مسابقه (The Match) ساخته کیم هیونگ جو، اثری است از سینمای کره جنوبی که در قالب یک درام ورزشی، داستانی واقعی و پرتنش را بازگو می‌کند. اثری که فراتر از رقابت دو استاد بزرگ بازی گو، به بررسی رابطه پیچیده روانی و عاطفی میان استاد و شاگرد می‌پردازد. کیم هیونگ-جو با روایتی کلاسیک اما پرجزئیات، داستان تقابل چو هون هیون و لی چانگ هو را در بستری از احترام، سلطه‌جویی، شکست و رستگاری به تصویر می‌کشد؛ تقابلی که همزمان با تحولات اجتماعی کره و انتقال قدرت میان نسل‌ها، معنایی نمادین می‌یابد.