در میان موج آثار تصویریای که هر روز از شبکههای نمایش خانگی و تلویزیونی عبور میکنند، کمتر مجموعهای را میتوان یافت که هم جسورانه با فرم بازی کند و هم صادقانه به جان بحرانهای معاصر فرو بیافتد. در این میان سریال نوجوانی (Adolescence)، تازهترین اثر تلویزیونی نتفلیکس در بریتانیا، همچون پتکی بر سر سکوت اجتماعی فرود میآید. سریالی چهار قسمتی که هر بخش آن در قالب یک برداشت بلند ساخته شده و مخاطب را نه صرفا به تماشا، بلکه به مشارکت عاطفی و فکری دعوت میکند.
درواقع سریال «نوجوانی»، برخلاف آثار جرممحور متعارف، بیش از آنکه بپرسد: «چه کسی مقصر است؟»، یک سوال مهمتر میپرسد: «چگونه به این نقطه رسیدیم؟»