برچسب دانش آموز

رمان «داشتن و نداشتن» همینگوی روی میز بود. بچه‌ها رفته بودند کلاس‌ مشاوره. سکوت عصرگاهی توی دفتر جان می‌داد برای مطالعه …

«دفتر مدرسه ما اصلا میز و صندلی نداشت. خودم روی روزنامه نشسته بودم. کمدی نداشتیم. پرونده‌ها رو گوشه دفتر چیده بودیم. این وضع ما بود.» مدیر مدرسه مو‌سفیدِ زمان جنگ توی دفتر روبه‌رویم نشسته بود.

روز ۱۳ آبان به‌عنوان روز دانش‌آموز، ما را به یاد خاطره‌هایی از دوران مدرسه و صبحگاه‌هایی توأم با سخنرانی مختصر مدیر و معاون پیرامون روز ملی استکبارستیزی می‌اندازد، صبحگاه‌هایی که حتی اگر با سکوت کامل هم به سخنان آنان گوش می‌دادیم، بازهم خیلی متوجه اصل ماجرا نمی‌شدیم؛ درنهایت نیز این مراسم با اهدای جوایز کوچکی مانند مداد یا پاک‌کن به دانش‌آموزان به اتمام می‌رسید.

انگار یک آدم صدکیلویی چکش گرفته بود دستش و می‌کوبید به پیشانی‌ام. سرم از درون می‌سوخت و تیر می‌کشید. بعد مدرسه، تا ساعت سه جلسه مدیران بود و پشت‌بندش از چهار تا هشت مدرسه بودیم.

بی‌قرار و مضطربم وقتی نمی‌نویسم؛ مثل معتادی که به جنس ناب نرسیده. از آخرین مدیرنویسی‌ام شش روز می‌گذرد. نه اینکه سوژه‌ نوشتن نباشد، نه.

جلوی میز معاون ایستاده بود. وارد دفتر که شدم، گفتم: «کجا بودی سه‌چهار روز غیبت داشتی؟» معاون خندید و گفت: «آقای بنی‌اسدی! این پسر دیگه رفتنی شد… .»