برچسب دانش آموز

بعد از اتفاق‌های هولناک و ناجوانمردانه‌ای که اسرائیل در منطقه رقم زد، شاهد همدردی مردم ایران و تلاش برای مبارزه با اسرائیل بودیم؛ افراد و گروه‌هایی که هریک به‌نوبه خود تلاش کردند نقشی بیافرینند و قدمی در این راه بردارند؛ ازجمله مساجد، کانون‌های فرهنگی و هیئت‌های مذهبی اصفهانی.

من هم هستم؛ جایی که دانش‌آموز پنجاه سال پیش شهرم، گراش، که حالا خود موسفید شده و پژوهشگر، و منطقه‌ای او را استاد می‌خوانند، به بهانه‌ای معلم‌هایش را دعوت کرده دفترش تا به یاد کلاس‌های درس قدیم بخندند و شاید هم اشک بریزند.

روزنامه اصفهان زیبا هُلم داد سمت مدیرنویسیِ جدی. از ده‌یازده شهریور که شوخی‌شوخی شنیدم که رو به من گفتند: «مدیر مدرسه محبی می‌شی؟» و با پوزخند جوابشان را دادم که «نه بابا! چه‌خبره… زوده هنوز»، شروع کردم به نوشتن همین حرف‌ها. درواقع روزانه‌نویسی می‌کردم.

«مدارس در تمام مقاطع تعطیل شدند»؛ این پیامی است که در سال‌های اخیر در ماه‌های آذر و دی بارها با آن مواجه شده‌ایم؛ مدارسی که در گذشته با کمتر از نیم متر برف هم تعطیل نمی‌شدند، حالا با هر تغییر دمایی تعطیل می‌شوند.

آفتابِ پاییز گراش، اگر مُدام بتابد، می‌‌سوزاند. همین بچه‌ها را وادار می‌کند زنگ تفریح که دارند بر گرسنگی چیره می‌شوند، گوشه‌ای را پیدا کنند که نیم‌تنه توی آفتاب باشد و پاها توی سایه.

ریحانه را از کودکستان آوردم مدرسه. روی میز ظرف تغذیه‌اش را باز کرد و هویج‌های خردشده را یکی‌یکی به‌نوبت می‌خوردیم.

این روزها در میان بازار شلوغ و سردرگم دنیا، وسط اخبار خوش و ناخوشی که از گوشه و کنار شنیده می‌شود، از ادامه کشتار مردم مظلوم غزه و سیاهی آتشی که بر خیابان‌های کالیفرنیا به جاماند تا ذرات معلق در هوا که نفس‌هایمان را تنگ کرده و قیمت‌هایی که جانمان را به لب رسانده، ماه رجب رسیده است …

تکان‌دهنده بود. دیدن گریه خانم گل‌آبادی دلم را لرزاند و ته چشم‌هایم را سوزاند.