تکاندهنده بود. دیدن گریه خانم گلآبادی دلم را لرزاند و ته چشمهایم را سوزاند.
به گزارش اصفهان زیبا؛ تکاندهنده بود. دیدن گریه خانم گلآبادی دلم را لرزاند و ته چشمهایم را سوزاند. آنجا که دانشآموزها به او میگفتند: «شما بذر امید را در دلهای ما کاشتید.» آنجا که دانشآموز نخبه بعد از شنیدن حرفهایش، تصمیم گرفت اختراعش را به جای ژاپن در ایران ثبت کند و آنجا که دوستش از عشقش به مهاجرت گفت؛ ولی تصمیم گرفت مهارتش را خرج کشورش کند.