برچسب در شهرداری و حوزه هنری رویکرد مشخصی برای تئاتر وجود ندارد

صحرای باطان که امروزه به محله مهدیه و باتون شناخته می‌شود، روزگاری دور محل کشت‌وکار مردم اصفهان بوده است. در این صحرا که از مادی سهم آب داشته، گندم می‌کاشتند و از کشت صیفی‌جات هم روزیِ عده‌ای از ساکنان اطراف فراهم می‌شده است.

محله مهدیه (باتان) اصفهان، در خیابان لاله شمالی، یک مسجد نیمه‌کاره دارد با نام المهدی(عج). اگر قدری در برابر این مسجد مکث کنید، صدای خنده‌های کودکانه، عطر چای مادرانه و همهمه‌هایی که بوی تلاش و امید می‌دهد، شما را به درون می‌کشاند.

حسن طاهری، متولد ۱۳۶۵ و رئیس هیئت‌امنا و مدیر امامزاده احمدرضا(ع)، فعالیت‌های این مجموعه را در سه ‌شاخه مذهبی، فرهنگی و ورزشی دسته‌بندی می‌کند و بیان می‌کند: شاخه مذهبی شامل هیئت برادران و خواهران است که در مناسبت‌های مختلف برنامه‌های پرفروغی برگزار می‌کنند.

در محله باطان زینبیه، بعضی کوچه‌ها فقط مسیر عبور آدم‌ها نیستند؛ گاهی خودشان بخشی از یک خاطره‌اند. کوچه ابوریحان، کوچه ۱۱ و بن‌بست ۳۱، امروز نام مردی را بر خود دارند که روزگاری از همین حوالی گذشته، در همین محله بزرگ شده و میان مردم زندگی کرده است.

محله باطان از محله‌های پرتراکم منطقه14 است. وقتی وارد محله می‌شویم به‌خوبی می‌توانیم این تراکم و رفت‌وآمد مردم را ببینیم. خیابان مهدیه که یکی از خیابان‌های اصلی است، هر روز شاهد آدم‌های مختلفی است که در کوچه‌پس‌کوچه‌های این محله ساکن شده‌اند.

در گوشه‌ای از شهر اصفهان، محله مهدیه (باطان) با مردمی خون‌گرم و صمیمی، روزگار خود را می‌گذراند؛ محله‌ای کم‌برخوردار با تراکم جمعیتی بالا که دل‌خوشی‌اش به مسجد المهدی(عج) و پایگاه بسیج مهدیه است.

داخل شلوغی‌های خیابان مهدیه، درِ یک مغازه باز بود. برق قطع ‌شده بود و کسی داخل مغازه نبود؛ اما میز چوبی که روی آن قلم‌های فلزی متفاوتی چیده شده بود، نشان از آن داشت که یک هنرمند داخل این مغازه کار می‌کند.

گاهی یک زندگی، پیش از آنکه فرصت کند قد بکشد، در چند قاب کوتاه خلاصه می‌شود؛ چند دیدار، چند خاطره، یک عقد و رؤیای ساختن خانه‌ای که قرار بود پر از صدای خنده باشد.