«دانشنامه فوتبال ۱» ترکیبی از اطلاعات، تاریخ، قانون، تصویر و سرگرمی است؛ گزینهای مناسب برای کودکانی که میخواهند هم از خواندن درباره فوتبال لذت ببرند و هم اطلاعات فوتبالی خود را بیشتر کنند.
یکی از ویژگیهای قابل توجه «رازنامه روایتگران»، تنوع فضاسازی و شیوه روایت آن است. مخاطب در یک نمایشنامه با جهانی نمادین، تاریخی و خیالپردازانه روبهرو میشود و در نمایشنامه دیگر، با موقعیتهایی آشنا از زندگی روزمره و مسائل اجتماعی معاصر مواجه است. این تنوع سبب میشود کتاب علاوه بر جذابیت برای نوجوانان، ظرفیت مناسبی برای اجرای صحنهای در مدارس، مراکز فرهنگی و گروههای تئاتر نوجوان نیز داشته باشد.
در ترجمه عمومی، دقتِ صِرف اهمیت دارد؛ اما در ترجمهی کودکانه، انتقال مفاهیم با زبانِ بازی نکتهی کلیدی است. من با بیان جملات به سادهترین شکل ممکن و دقت در ارائهی اطلاعات درست سعی کردم تا از خستگیِ ذهنِ کودک جلوگیری کنم.
«چطور صاحب یک پرنده جادویی شویم» نمونهای از آثاری است که نشان میدهد آموزش مهارتهای اجتماعی میتواند از دل روایتهای شیرین و شخصیتهای دوستداشتنی شکل بگیرد. کانون پرورش فکری با انتشار این کتاب، گامی دیگر در مسیر تولید آثاری برداشته است که علاوه بر تقویت قوه تخیل کودکان، آنان را با شیوه درست تعامل در جامعه و زندگی آپارتمانی آشنا میکند؛ اثری که میتواند برای کودکان، والدین و مربیان، خواندنی و الهامبخش باشد.
انتخاب یک کوسه به عنوان شخصیت ترسیده از دندانپزشکی و قرار دادن دندانپزشکی ترسیده از کوسه در مقابل او، فضای کتاب را سرشار از موقعیتهای بامزه میکند. این جابهجایی نقشها میتواند برای کودکان جذاب باشد و در عین سرگرمی، فرصتی برای گفتوگو درباره ترسها و تجربههای شخصیشان فراهم کند.
«اتوبوس شهدا» تنها داستانی درباره جنگ نیست؛ بلکه روایتی از رشد، مسئولیتپذیری و تلاش نوجوانی است که میخواهد جایگاه خود را در میان اطرافیان پیدا کند. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با انتشار این اثر، بار دیگر نشان داده است که میتوان موضوعات تاریخی و دفاع مقدس را با زبانی صمیمی، طنزآلود و متناسب با دنیای ذهنی کودکان و نوجوانان روایت کرد؛ روایتی که ضمن سرگرم کردن مخاطب، او را با بخشی از تاریخ معاصر و ارزشهایی چون شجاعت، مسئولیتپذیری و امید آشنا میسازد.
مریم مدرسیپور گفت: تصویر خوب در کنار متن، یک روایت دوم میسازد. گاهی حتی میتواند اطلاعاتی در اختیار کودک بگذارد که متن عمداً از بیان آنها خودداری کرده است. این «فاصله» میان متن و تصویر است که به کودک اجازه میدهد کشف کند، حدس بزند و داستان را شخصاً تجربه کند.
در ادبیات نوجوان، مدرسه معمولاً یکی از آشناترین مکانها برای شکلگیری داستان است؛ جایی برای دوستی، رقابت، درس و تجربههای نخستین اجتماعی. اما مجموعه رمانهای «#بی-اجازه» از این فضای آشنا استفادهای متفاوت میکند. این مجموعه که انتشارات قدیانی منتشر کرده، جهانی داستانی مشترک دارد و رمانهای آن بهصورت گروهی و توسط نویسندگان مختلف نوشته شدهاند. در این جهان، مدرسه فقط محل وقوع داستان نیست؛ جامعهای کوچک است که زندگی دختران نوجوان در آن به یکدیگر گره میخورد.
