مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
صنعت بازیهای ویدیویی در طول چند دهه گذشته از یک خردهفرهنگ منزوی و سرگرمی زیرزمینی، به عظیمترین بازوی اقتصادی و جریانسازترین مدیوم فرهنگی در جهان سرگرمی تبدیل شده است. صنعتی که ابعاد مالی و نفوذ روانی آن امروز از مجموع هالیوود و صنعت موسیقی فراتر میرود.
صنعت بازیهای ویدیویی در طول چند دهه گذشته از یک خردهفرهنگ منزوی و سرگرمی زیرزمینی، به عظیمترین بازوی اقتصادی و جریانسازترین مدیوم فرهنگی در جهان سرگرمی تبدیل شده است. صنعتی که ابعاد مالی و نفوذ روانی آن امروز از مجموع هالیوود و صنعت موسیقی فراتر میرود. موضوع تبعیض معکوس تا حدی در قسمت اول مورد بحث قرار گرفت. در این قسمت، این قضیه را خاتمه میدهیم.
اگر قرار باشد یک وجه تمایز تعیینکننده میان دو نگاه سطحی و عمیق به بازیهای ویدیویی تعریف کنیم، این تمایز در نوع سؤالهایی است که در ذهن افراد شکل میگیرد. بیشک سطحیترین رویکرد، پرداختن به چالشهای گیمپلی و موضوعات حاشیهای از این دست است؛ پرسشهایی که در نهایت به بررسی یا طراحی عمیق ختم نمیشوند. در مقابل، یک طراح یا مخاطب حرفهای، بازی را نه بهعنوان سیستمی پیچیده و بیروح، بلکه بهعنوان مدیومی برای خلق تجربهای از پیش طراحیشده میبیند و بهجای درگیر شدن با سؤالهای جزئی، در افکار، احساسات و هیجانات بازیکن کندوکاو میکند.
هر گیمر حداقل یک بار رویای دسترسی به کتابخانهای بیپایان از بازیها را در سر پرورانده است. شاید این رویا از حسادت به آن دوستی شروع شده باشد که در دوران کودکی گویی تمام بازیهای دنیا را داشت، یا شاید این حس از لحظه حضور در فروشگاهها و گشتوگذار میان قفسههای پُر از بازی نشأت گرفته باشد. تقریباً همه ما چنین تجربیاتی داشتهایم، اما واقعیت این است که بازیهای ویدیویی سرگرمی ارزانی نیستند. امروزه قیمت استاندارد یک بازی AAA به ۷۰ دلار رسیده و حتی صحبت از یک افزایش 10 دلاری دیگر نیز به گوش میرسد. در همین حال، سایر شاخههای بزرگ صنعت سرگرمی مانند فیلم، موسیقی و تلویزیون سالهاست مدل اشتراکی مبتنی بر استریم را پذیرفتهاند.
چرا بعضا قامت یک پیکسل دوبعدی حتی فراتر از جلوه واقعی خورشید مینماید؟ چرا درختان در Red Dead Redemption واقعیتر از خود واقعیشان هستند؟ به عبارتی، چرا بازیها واقعیتر از واقعیت روزمره ما هستند و چرا این اهمیت دارد؟ به نظر میآید که پاسخ در مفهومی دو هزار و چند صد ساله باشد که یونانیها Mimesis مینامیدند.
برای سالها، اجرای بازیها روی یک رزولوشن مشخص، به عنوان استاندارد رایج صنعت بازی شناخته میشد و مورد قبول بازیکنان بود. فناوری Upscaling که تقریباً مفهومی معادل «تبدیل یک رزولوشن به رزولوشنی بالاتر» دارد، برای سالها وجود داشته و حتی مورد استفاده قرار میگرفته است؛ اما به دلیل کیفیت پایین خروجیها و همچنین ذهنیت عمدتاً منفی بازیکنان نسبت به این تصاویر، هیچگاه چندان مورد استقبال قرار نگرفت.
در این مقاله به کارکرد سیستم مجازات و انواع چالشها در تجربه بازیهای ویدیویی خواهیم پرداخت.
چرا بعضی لحظات در بازیها، همچنان بعد از اتمام هم در ذهنمان میمانند؟ چرا آنقدر در ذهن ما پیله میکنند که روز و شب ما را از خود میگیرند؟ چگونه این امر در آثاری چون Red Dead به مسئلهای تراژیک و واقعی بدیل میشود و ما را به هزارتوی احساسی خود میکشد؟ آیا این را میتوان در امری تفکربرانگیز خلاصه کرد و برایش تعریفی ساده بیان کرد؟ شاید آری. شاید هم نه.