برچسب نقد فیلم

برخی کادربندی ها فیلمبردار این اثر همچون زوم بیش از حد بر روی ظرف شیر گربه علی مصفا در یکی از سکانس های کلیدی فیلم، چندان دقیق نبود و پنجره اتاق علی مصفا در این فیلم که یادآور قفس پرنده و پنجره های اتاق آلن دلون در فیلم تحسین شده «سامورایی» است، می‌توانست با یک لانگ شات گرفته شود و تا عمق دنیای خصوصی «علی» پشت آن پنجره های خوش منظره آن خانه کلنگی پیش نرود. صدای اثر هم خوب و به موقع گذاشته شده بود و برای بیننده جدا از کل اثر و یا آزاردهنده به نظر نمی رسید.

ساخته دوروتا کوبیلا و هیو ولچمن، بازسازی درخشان از زندگی ونسان ونگوگ نقاش پسادریافتگر هلندی است؛ بازسازی از طریق بازآفرینی تابلو‌های نقاشی این نقاش برجسته، به شکلی تحسین برانگیز رخ می‌دهد. این اولین انیمیشن سینمایی بلند است که کامل توسط نقاشی روغنی روی بوم ساخته شده است.

این اثر بازگشتی به سنت‌های نئورئالیست کلاسیک در خلق یک تصویر متفاوت از مهاجرانی است که پا به نیویورک می‌گذارند؛ تصویری که برای تماشاگران حرفه‌ای بکر نیست اما نوع پرداختی که فیلمساز در نخستین ساخته‌اش به کار گرفته، جذاب است.

فیلم سینمایی سیاه باز که ابتدا در فصل بهار شجاعت به خرج داد و به پس از بازگشایی سینماها به دلیل پاندمی کرونا، به اکران درآمد و هم اکنون به صورت اکران آنلاین در پلتفرمهای نمایشی در دسترس مخاطبان است، یک فیلم نوآر با مایه های کمدی سیاه است که نمایش آن یک غنیمت است.

در ابتدای فیلم می‌بینیم که رحیم به دیدار حسین در محل کارش که یک بنای تاریخی در کنار صخره‌ای بزرگ است، می‌رود. این بنا با داربست پوشانده شده (که چیزی شبیه به استعاره در این فیلم نبوغ‌آمیز است)؛ پوششی که مجموعه‌ای از نردبان‌ها و پله‌هایی‌‌ست که هم رازهای مرگ و زندگی را می‌پوشانند و هم به آن‌ها دسترسی می‌دهند.

مینی سریال «زیر پل»، (Under the Bridge) اثری است که با ظرافت و احترام به بازسازی حادثه‌ای تلخ از واقعیت می‌پردازد.