فیلم سینمایی سیاه باز که ابتدا در فصل بهار شجاعت به خرج داد و به پس از بازگشایی سینماها به دلیل پاندمی کرونا، به اکران درآمد و هم اکنون به صورت اکران آنلاین در پلتفرمهای نمایشی در دسترس مخاطبان است، یک فیلم نوآر با مایه های کمدی سیاه است که نمایش آن یک غنیمت است.
فیلم سینمایی سیاه باز که ابتدا در فصل بهار شجاعت به خرج داد و به پس از بازگشایی سینماها به دلیل پاندمی کرونا، به اکران درآمد و هم اکنون به صورت اکران آنلاین در پلتفرمهای نمایشی در دسترس مخاطبان است، یک فیلم نوآر با مایه های کمدی سیاه است که نمایش آن یک غنیمت است.
به گزارش «تابناک»؛ قصه فیلم از یک فرمول خوب، جذاب و جواب پس داده شده خارجی الگو گرفته شده که در سینمای ایران به غیر از چند مورد انگشت شمار به آن پرداخت نشده است. فرمول محرکه قصه فیلم درباره اتحاد گروهی از آدمهای آسیب دیده و رنج کشیده برای رکب زدن و انتقام گرفتن از کسی است که سالیان قبل ضربه مالی، عاطفی و حتی جانی به گروه رکب زنان یا یکی از عزیزانشان وارد کرده است.
نمونه های موفق و مشهوری همچون “قتل در قطار سریع السیر شرق” نوشته آگاتا کریستی (که دو فیلم بسیار عالی توسط سیدنی لومت و کنت برانا در طی سالیان قبل از آن ساخته شده) و یا فیلم “نیکمر به انتقام از او گرفته اند هم از ابتدا تا انتهای فیلم طوری بازی کرده که تماشاچی بین گناهکار بودن او و یا بی گناهی اش نمی تواند مطمئن باشد و با او همذات پنداری میکند و در نتیجه این نقش با دیگر نقشهای او فاصله بسیار دارد.
کارگردانی فیلم هرچند بدون لکنت نیست ولی به عنوان تجربه اول می تواند قابل اغماض باشد و امید به ساخته های بهتری از این کارگردان جوان باشیم. از مسعود جعفری جوزانی و مهدی سجاده چی در مشاوره برای کارگردانی و فیلمنامه گرفته تا حضور فردین خلعتبری آهنگساز و اصغر رفیعی جم که نامش همواره یاد آثار درخشانی از ساخته های مسعود کیمیایی و بهرام بیضایی است. حضور رفیعی جم به خصوص چون مدیر فیلمبرداری فیلم “پرده آخر” هم بوده بی دلیل نبوده و به نوعی ادای دین به آن فیلم است. می توان نتیجه گرفت که “سیاه باز” فیلمی شریف و سرگرم کننده درباره یک بازی سیاه است که توسط سیاه بازان اجرا میشود.