در سالهای اخیر، بهویژه پس از همهگیری کرونا، «تنهایی» اغلب بهعنوان یک بحران اجتماعی مطرح شده است. تیترهای هشداردهنده از افزایش انزوا، افسردگی و گسستهای اجتماعی خبر میدهند.
در گفتوگوهای سالم، هدف معمولا حل اختلاف، درک متقابل و تعیین حد و حدود است. اما وقتی طرف مقابل خودشیفته باشد، گفتوگو تبدیل به زمین زورآزمایی میشود و نه جایی برای رفع سوتفاهم. روانشناسی نشان میدهد شخصیتهای خودشیفته با استفاده از زبان، تلاش میکنند بر گفتوگو مسلط شوند، از پاسخگویی طفره روند و باعث تضعیف اعتماد به نفس شما شوند.
در عصر شبکههای اجتماعی، زیبایی دیگر یک معیار ثابت نیست؛ بلکه پدیدهای لحظهای و ترندشده است. هر ژل لب، هر زاویه صورت یا فرم بینی، میتواند به سرعت از مد بیفتد و موجی از اضطراب و مقایسه در میان نوجوانان و جوانان ایجاد کند. اینجاست که ظاهر، بیش از آنکه نشانه فردیت باشد، به میدان نبرد روانی تبدیل میشود.
در روزهای پرالتهاب که رسانهها بهخصوص شبکههای ماهوارهای بیگانه در چارچوب منافع خود به تولید محتوا میپردازند تفکر انتقادی و سواد رسانه میتواند ما را برابر سوگیریها، مغالطهها و اخبار نادرست مجهز کند