برچسب دریا قدرتی پور

پشت درهای استریل و راهروهای باریکی که بوی تند و گس بتادین در تاروپودشان رسوب کرده، بحرانی بی‌ صدا در جریان است. کیسه‌ های ضخیم زرد‌رنگ، انباشته از سرسوزن، تیغ‌های جراحی و بافت‌های پاتولوژی، هر روز سر ساعت بارگیری می‌ شوند؛ مقصدی که در ظاهر با بارکدها و سنسورهای ردیاب پایش می ‌شود، اما در میدان عمل، میان بخشنامه‌های دولتی و ترازنامه‌ های مالی مراکز درمانی تاب می‌ خورد.

سرخی غروب توی زمین های بایر و کم جان فروردین ماه حاشیه شهر رنگی از سبزی بهار ندارد. برخلاف مرکز شهر که بوی تازگی همه جا پیچیده، اینجا اما زخم های کهنه روی دست اصغر با سرخی غروب حاشیه همخوانی پیدا کرده است.

کریدور جاده های کشور نوروز امسال را پر از حادثه گذراند. سفرهایی که توأم با تصادفات و مرگ بود. مرگی که عاملش چه مرکب های مرگ باشد و چه نیروی انسانی و یا جاده ها هنوز هم به عنوان یکی از چالش های مهم اصفهان به شمار می رود.

سفره های کوچک، لقمه های کوچک تر از سال پیش و کوچک ترین اقتصاد در خانه احمد این روزها خودش را بیشتر از همیشه نشان می دهد.

آخرین بررسی های فنی و تصمیمات عبور قطعه سوم پروژه آزادراه شمال به جنوب کشور از پارک ملی کلاه قاضی در دست شورای عالی محیط زیست است.

دیوارهای فروریخته، باقیمانده از تاریخی کهنه که سه دهه را به دوش می کشد؛ اینجا مدرسه «مولوی» است که روزگاری 240 دانش آموز پشت نیمکت هایش می نشستند؛ اما حالا دیگر نه از آن نیمکت ها خبری هست و نه کلاس هایی که روزگاری هر کدامشان 40 دانش آموز را در خود جای می دادند.

نویسنده:دریا قدرتی پور/هوا تاریک روشن است؛ نور نئون قرمز مغازه به مشتریان چشمک می زند. دریکی از فرعی‌های خیابان، نیرو هستیم، کافه کوچک و دنجی که با نور کمی روشن شده و فضای دلچسبی را ایجاد کرده. میثم، صاحب قهوه فروشی خاتون، پسر جوانی است که همه مشتریانش می دانند این موقع صبح حضورش همیشگی است و هیچوقت تعطیل نیست. حالا چه زمستان باشد یا تابستان درِ این قهوه فروشی به روی مشتریان ثابت و گذری، باز است.