سقف تسهیلات خرید مسکن در ترکیب با وام جعاله به عدد خیره کننده دو میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان رسیده است. روی کاغذ و در بخشنامه های اداری، این یک خبر امید بخش برای خانه دار شدن اقشار مختلف است؛ اما وقتی این اعداد از روی کاغذ به کفِ خیابانهای اصفهان می رسند، ترجمه تلخ و گزندهای پیدا میکنند. وقتی بازپرداخت این وام به گونه ای تنظیم شده باشد که قسط ماهانه آن به مرز ۵۱.۵ میلیون تومان برسد و دوره بازپرداخت تا ۳۰ سال قد بکشد، دیگر با یک «طرح حمایتی» روبه رو نیستیم؛ بلکه با یک «اقتصاد ریاضتیِ خانگی» مواجهیم چرا که در پسِ این صفرهای طولانی، طبقه متوسط شهری در حال دست وپا زدن برای بقا است.
نویسنده:دریاقدرتی پور/«ماهی ۵۱ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان قسط؟ کل حقوق من و همسرم روی هم به 45 میلیون تومان هم نمی رسد. تازه اگر این پول را هم بدهند، با ۲ میلیارد تومان در همین محله حتی نمی توانم پولِ پیشِ یک آپارتمانِ سالخورده را بدهم.» اینها را «علیرضا» می گوید؛ یک معلم ادبیاتِ ۴۲ ساله اصفهانی، ایستادهایم پشت شیشه یک بنگاه املاک در خیابان «میرزا طاهر». نورِ زردِ چراغ خوابهای داخل بنگاه، افتاده روی برگه های آچهارِ چسبیده به شیشه. علیرضا به صفرهایِ طولانی قیمتها خیره شده و تلخ لخند می زند. همسرش پرستار یکی از بیمارستانهای دولتی اصفهان است. آنها با دو فرزند، نماینده عریانِ همان طبقه متوسطی هستند که طرحهای کلانِ مسکن، ظاهراً برای نجات آنها نوشته می شود.