برچسب باید جنگ را باور کنیم

کرونا معادله زندگی آدم‌ها را بر هم زد و باعث شد آن‌ها سبک و سیاق جدیدی برای ادامه زندگی خود انتخاب کنند؛ زندگی با کرونا و همراهی‌کردن این ویروس مهلک و افسارگریخته که اکنون حدود 9 ماه از شیوع آن در ایران می‌گذرد. از همان ابتدایی که سروکله این ویروس چینی پیدا شد، بسیاری از مشاغل و کسب‌وکارها رکود و ضرر و زیان بسیاری را متحمل شدند و برخی نیز ترجیح دادند برای مدتی آن کسب‌وکار خود را تعطیل کنند. در این میان، اما خبرنگارها و روزنامه‌نگارها و سایر اهالی رسانه از جمله کسانی بودند که از همان ابتدای شیوع بیماری کووید 19 بیکار ننشستند و به تولید محتواهای مختلف در این باره پرداختند؛ برخی‌ پا به میدان گذاشتند و با مراجعه به مراکز و بیمارستان‌هایی که منبع اصلی آلودگی به شمار می‌آمد به تهیه گزارش میدانی پرداختند. کرونا، اما برخی از روزنامه‌نگارها را خانه‌نشین کرد و سبب شد تا آن‌ها به جای حضور در تحریریه‌ها به صورت دورکاری کارشان را ادامه دهند و تجربه جدیدی از روزنامه‌نگاری را تجربه کنند؛ تجربه‌ای که مهری مصور، سمیه مسرور و مینا عباسیان که هر سه از اهالی رسانه هستند، در گفت‌وگو با «اصفهان زیبا» از آن می‌گویند.

این روزهای کرونایی تحریریه‌ها خالی‌تر و خلوت‌تر از هر زمان دیگری هستند و در آن‌ها ردپایی از جنب و جوش و تلاش برای ربودن سوژه‌های روز و بکر و پرداختن به آن‌ها قبل از اینکه رقبا به آن دست یابند و سوژه را از آن خود کنند، نیست. هرچند مطبوعات و خبرگزاری‌های اصفهان، حالا چندین و چند سال است که به چنین تحریریه‌هایی تقریبا عادت کرده‌اند و مدیران مسئول و سردبیران برخی از این روزنامه‌ها و نشریه‌ها برای گریز از پرداخت حقوق و حق‌التحریر به خبرنگاران و روزنامه‌نگاران عطای حضور آن‌ها را به لقایشان بخشیده‌اند و ترجیح می‌دهند که صفحات خود را با عکس‌ها و محتواهای اینترنتی پُر کنند و به قول یکی از همین سردبیران، روزنامه‌داری این روزها جای روزنامه‌نگاری را گرفته است، اما وضعیت کرونایی و جولان این ویروس مهارناشدنی معادلات جدیدی را برای مطبوعات و خبرگزاری‌ها به ویژه همان تعداد محدودی که در حوزه تولید محتوا فعال بودند و به عکس و خبرهای دریافتی بسنده نمی‌کردند، رقم زد و باعث شد تا بنا به مصلحت و رعایت پروتکل‌های بهداشتی برخی از آن‌ها از تحریریه‌ها دور شوند و در خانه دورکاری کنند.

اصفهان از شهرهای مهاجرپذیر است که با گذشت زمان مهاجران زیادی به آن وارد شدند. مهاجران بی‌بضاعت، آغاز به ساخت سکونت های غیر رسمی درزمین های اطراف شهر به خصوص در حصه کردند. در این منطقه گور دخمه‌هایی زیر زمین درست شده است که محل زندگی برخی از اهالی حصه شده است.

در روزهای اخیر و با بسته شدن دوباره آب رودخانه زاینده‌رود که در نیمه تیرماه به‌منظور کشت تابستانه رهاسازی شده بود، تصاویر متعددی از جان‌دادن آبزیان و انبوهی از انواع و اقسام ماهیان مرده در بستر خشک رودخانه در فضای مجازی دست‌به‌دست شد؛ تصاویری که شاید به دلیل حجم زیاد اخبار مربوط به ویروس کرونا چندان به چشم نیامد و لابه‌لای انبوه خبرها گم شد. این تصاویر و همچنین باز و بسته کردن آب در بازه‌های زمانی مختلف با انتقاد بسیاری از دوستداران و فعالان زیست‌محیطی روبه‌رو شد؛ چراکه به‌زعم آن‌ها قطع و وصل کردن جریان آب در بستر رودخانه نه‌تنها موجب حفاظت از محیط‌زیست و اکوسیستم موجود نمی‌شود که اتفاقا پیامدهای زیادی را به همراه دارد. از همین رو آن‌ها اعتقاددارند که جریان آب رودخانه زاینده‌رود باید به‌صورت پایدار و پیوسته هرچند اندک، اما برای همیشه جاری باشد.