در روزهای اخیر و با بسته شدن دوباره آب رودخانه زایندهرود که در نیمه تیرماه بهمنظور کشت تابستانه رهاسازی شده بود، تصاویر متعددی از جاندادن آبزیان و انبوهی از انواع و اقسام ماهیان مرده در بستر خشک رودخانه در فضای مجازی دستبهدست شد؛ تصاویری که شاید به دلیل حجم زیاد اخبار مربوط به ویروس کرونا چندان به چشم نیامد و لابهلای انبوه خبرها گم شد. این تصاویر و همچنین باز و بسته کردن آب در بازههای زمانی مختلف با انتقاد بسیاری از دوستداران و فعالان زیستمحیطی روبهرو شد؛ چراکه بهزعم آنها قطع و وصل کردن جریان آب در بستر رودخانه نهتنها موجب حفاظت از محیطزیست و اکوسیستم موجود نمیشود که اتفاقا پیامدهای زیادی را به همراه دارد. از همین رو آنها اعتقاددارند که جریان آب رودخانه زایندهرود باید بهصورت پایدار و پیوسته هرچند اندک، اما برای همیشه جاری باشد.
ایمان ابراهیمی، فعال محیطزیست در گفتوگو با «اصفهان زیبا» از تبعات این اقدام میگوید و معتقد است که باز و بسته کردن آب، باعث کاهش گونههای آبزی و کنار آبزی رودخانه زایندهرود شده است. ابراهیمی با بیان اینکه فصل پاییز، زمانی است که پرندههای مهاجر به دلیل شروع یخبندان از عرض کره شمالی به سمت جنوب مهاجرت میکنند، میگوید: مسیر زایندهرود نیز از نقاطی است که این گونهها در آن زمستان خود را میگذرانند. آغاز پاییز همزمان است با رسیدن این پرندهها به زایندهرود. بنابراین هنگامیکه در این بازه زمانی، آب رودخانه بسته و بستر آن خشک میشود، مشکلات زیادی برای پرندهها به وجود میآید. این فعال محیطزیست در ادامه سخنانش تصریح میکند: پرندهها به دو دسته تقسیم میشوند؛ به این معنا که برخی از آنها از انعطافپذیری بالایی برخوردار هستند و میتوانند به زیستگاههای آبی دیگر پرواز کنند و در آنجا ساکن شوند. این در حالی است که بعضی دیگر از پرندهها قادر به این کار نیستند و با رسیدن به زایندهرود خشک، کاملا از بین میروند و نابود میشوند. همین دلیل هم باعث شده که از سالهای گذشته تا به امروز، شاهد کاهش معنادار گونههای پرندهها در این محدوده باشیم؛ درحالیکه در دهههای گذشته تعداد گونهها بهمراتب بسیار بیشتر از جمعیت کنونی آنها بوده است.