کرونا معادله زندگی آدمها را بر هم زد و باعث شد آنها سبک و سیاق جدیدی برای ادامه زندگی خود انتخاب کنند؛ زندگی با کرونا و همراهیکردن این ویروس مهلک و افسارگریخته که اکنون حدود 9 ماه از شیوع آن در ایران میگذرد. از همان ابتدایی که سروکله این ویروس چینی پیدا شد، بسیاری از مشاغل و کسبوکارها رکود و ضرر و زیان بسیاری را متحمل شدند و برخی نیز ترجیح دادند برای مدتی آن کسبوکار خود را تعطیل کنند. در این میان، اما خبرنگارها و روزنامهنگارها و سایر اهالی رسانه از جمله کسانی بودند که از همان ابتدای شیوع بیماری کووید 19 بیکار ننشستند و به تولید محتواهای مختلف در این باره پرداختند؛ برخی پا به میدان گذاشتند و با مراجعه به مراکز و بیمارستانهایی که منبع اصلی آلودگی به شمار میآمد به تهیه گزارش میدانی پرداختند. کرونا، اما برخی از روزنامهنگارها را خانهنشین کرد و سبب شد تا آنها به جای حضور در تحریریهها به صورت دورکاری کارشان را ادامه دهند و تجربه جدیدی از روزنامهنگاری را تجربه کنند؛ تجربهای که مهری مصور، سمیه مسرور و مینا عباسیان که هر سه از اهالی رسانه هستند، در گفتوگو با «اصفهان زیبا» از آن میگویند.
مصور با بیان اینکه شیوع ویروس کرونا بهانهای بود تا خبرنگاران از تحریریه روزنامهها فاصله بگیرند، میگوید: «به جای گرفتن گزارش میدانی در کوچه و خیابان، به کنج خانههایشان تبعید شدند، البته تبعیدی که چندان بد هم نبود و خیلیها با علاقهمندی زیاد به استقبال آن رفتند.» او ادامه میدهد: «در روزهایی که تازه سروکله کرونا پیدا شده بود، برخی خبرنگاران اصفهانی کمپینی برای مجاب کردن مسئولان رسانهها برای دورکاری به راه انداختند؛ اما چون هنوز بحثی برای تعطیلی در کشور مطرح نبود، این خواسته چندان مورد توجه قرار نگرفت، اما به مرور این اتفاق رخ داد. در خبرگزاریها که فعالیتشان برخط است، دورکاری چندان تاثیری بر کارشان نداشت و اهالی رسانه و خبرنگاران خبرگزاریها متوجه شدند حضور فیزیکی چندان تاثیری بر کار آنها نداشته و هر کجایی به اینترنت و سیستم دسترسی داشته باشند، کار خبری برای آنها میسر خواهد بود، اما برای روزنامهها اوضاع متفاوت بود و به غیر از طراحان و ویراستاران که ناچار به حضور فیزیکی بودند، خبرنگاران میتوانستند مطالبشان را از خارج از تحریریه ارسال کنند تا مفهوم دورکاری به مطبوعات هم وارد شود.»
این روزنامهنگار با تجربه میافزاید: «با این حال در روزهای کرونایی، برخی خبرنگاران ترجیح دادند با نادیدهگرفتن خطرات احتمالی، با حضور در تحریریه به روال سابق کار کنند که من هم جزو این دسته محسوب میشوم. بعد از سالها خبرنگاری، به تحریریه اخت پیدا کردهام و انگار در محیط نباشم، حس نوشتن پیدا نمیکنم. این روزها دلم برای روزهای شلوغ تحریریه تنگ شده، روزهایی که نوشتن در همهمه همکاران سخت بود و دلمان میخواست در سکوت کار کنیم، اما حالا میفهمیم حضور همکاران و هیاهوی رسانهای چه نعمت بزرگی بوده است و قدرش را نمیدانستیم.» به گفته او، موضوع مهم دیگری که این روزها بیشتر از همیشه نمایان شده، سختی کار اهالی رسانه است که چه وضعیت قرمز باشد و چه نارنجی و بنفش باید کارشان را انجام بدهند و بقیه مشاغل هم تعطیل باشند، آنها باید کارشان را انجام بدهند، بهویژه همکاران شاغل در خبرگزاریها و صداوسیما که در هر شرایطی ناچار به پیگیری و رصد اخبار بودند.