برچسب افسانه صادقی

اگر در طول دوره همه‌‌گیری، افزایش یا کاهش وزن ناخواسته را تجربه کرده‌‌اید، بدانید که در این مورد تنها نیستید. بر مبنای نتایج یک نظرسنجی که انجمن روان‌شناسی آمریکا انجام داده است، 61 درصد از بزرگ‌سالان آمریکایی اعلام کرده‌‌اند که از زمان آغاز این همه‌‌گیری، تغییرات وزنی ناخواسته را تجربه کرده‌‌اند. نتایج این نظرسنجی که در ماه مارس سال 2021 منتشر شد، نشان داد که در طول این دوره همه‌‌گیری، 42 درصد از شرکت‌‌کنندگان افزایش وزن ناخواسته داشته‌‌اند و میزان این افزایش وزن نیز به‌‌طور متوسط 29 پوند¹ (تقریباً معادل 2/13 کیلوگرم) بوده است؛ البته نزدیک به 10 درصد از این افراد بیش از 50 پوند (تقریباً معادل 7/22 کیلوگرم) وزن اضافه کرده‌‌اند. در طرف مقابل، نزدیک به 18 درصد از آمریکایی‌‌ها گفته‌‌اند که کاهش وزن ناخواسته را تجربه کرده‌‌اند و میزان آن نیز به‌‌طور متوسط 26 پوند (تقریباً معادل 8/11 کیلوگرم) بوده است.

روان‌درمانگر عزیز (Dear Therapist)، ستونی هفتگی در مجله آتلانتیک است که در آن لوری گاتلیب، روانشناس و نویسنده کتاب پرفروش «شاید باید با کسی حرف بزنی»، به پرسش‌‌های مطرح‌‌شده توسط خوانندگان در مورد مشکلات و بحران‌‌های روانی که با آن‌‌ها دست‌‌به‌‌گریبان هستند، پاسخ می‌‌دهد. 

موج دوم همه‌‌گیری ویروس کرونا ضربه شدید و ویرانگری به هند وارد کرده است. در حال حاضر، هرروزه شاهد بیش از 300 هزار مورد ابتلای جدید و 3 هزار مورد مرگ ناشی از این بیماری در سرتاسر این کشور هستیم و با این آمار و ارقام، تعداد کل مرگ‌‌ومیر به‌‌تازگی مرز 200 هزار نفر را هم رد کرده است. این بدین معناست که تقریباً یکی از هر 16 مورد مرگ ناشی از کووید در سرتاسر جهان مربوط به هند است. همچنین، روشن و بدیهی است که آمارهای اعلام‌‌شده از سوی هند، به طرز قابل‌‌ملاحظه‌‌ای کمتر از ارقام واقعی است.

در چند روز اخیر، قدرت‌‌های بزرگ جهانی به بحران فاجعه‌‌بار و مخوفی که در هند در حال شکل گرفتن است، واکنش نشان داده‌‌اند. تصمیم دولت ایالات متحده آمریکا مبنی بر به اشتراک گذاشتن 10 میلیون دوز واکسن در عرض چند هفته و تا 50 میلیون دوز بیشتر در طول تابستان، مایه خوشحالی است و به‌طور مبرم نیز نیازمند آن هستیم. نیوزلند، نروژ و فرانسه نیز به تقاضا برای توزیع و به اشتراک گذاری عادلانه واکسن در سرتاسر جهان، واکنش نشان داده‌‌اند؛ اما اگر بخواهیم بی‌‌پرده سخن بگوییم، هیچ کشوری به آن میزانی که لازم است، اقدام نکرده است.

برای همه والدینی که از پخت‌‌وپز، تمیزکاری و برنامه‌‌ریزی برای هزاران وعده غذایی در طول این دوره همه‌‌گیری خسته شده و به‌‌اصطلاح ازپادرآمده‌اند، خبرهای خوشی داریم. غذا خوردن در کنار همدیگر یا سهیم شدن غذا با دیگران، برای سلامت جسمی و روانی شما مفید است. اغلب والدین همین حالا هم می‌‌دانند که وعده‌‌های غذایی خانوادگی برای بدن، مغز و سلامت روانی کودکان بسیار خوب و سودمند است. 

احتمالاً شنیده‌‌اید که اطرافیانتان از اینکه در طول دوران قرنطینه وزن اضافه کرده‌‌اند، شکایت می‌‌کنند یا از تقلاها و تلاش‌‌هایشان برای «صاف کردن برجستگی‌‌های» بدنی می‌‌گویند که بعد از یک سال در خانه ماندن متفاوت به نظر می‌‌رسد. چنین چیزی اجتناب‌‌ناپذیر بود. همه‌‌گیری کرونا باعث شده است که ما بیش‌ازپیش یک جا بنشینیم و تحرکی نداشته باشیم؛ به‌‌علاوه، خیلی از ما خواسته‌‌ایم از راه خوردن قدری احساس آسودگی پیدا کنیم. همان‌‌طور که آدام گرانت¹ اخیراً نوشته است، ما مجبور به تحمل زندگی در «خلأ بین افسردگی و شکوفایی؛ نبود بهزیستی» هستیم. 

نتایج یک پژوهش جدید نشان داده است که درصورتی‌‌که میزان انتشار گازهای گلخانه‌‌ای همچنان با شتاب فعلی به بالا رفتن ادامه دهد، یک‌‌سوم از تولیدات جهانی غذا تا پایان قرن حاضر در معرض خطر قرار خواهد گرفت. اگر درجه حرارت و میزان گرمایش جهانی به‌اندازه حدود 3.7 درجه سانتی‌گراد افزایش پیدا کند که این مقدار افزایشی است که در صورت بالا ماندن سطح انتشار دی اکسید کربن و گازهای گلخانه‌‌های پیش‌‌بینی می‌‌شود، در این صورت بسیاری از مهم‌‌ترین نواحی محل کشت و پرورش منابع غذایی در جهان نیز شاهد افزایش درجه حرارت و ایجاد تغییرات شدید و جدی در الگوهای بارشی خواهند بود.

مایکل اندرسون، استاد علوم اعصاب شناختی در دانشگاه کمبریج که به‌‌طور خاص بر روی موضوع حافظه و یادسپاری مطالعه و پژوهش می‌‌کند، می‌‌گوید: «ما همان چیزی هستیم که درباره خودمان به یاد می‌‌آوریم.» این‌‌که به‌‌عنوان یک فرد مثلاً 80 ساله چطور زندگی خودتان را به یاد خواهید آورد به این بستگی دارد که چگونه به برخی خاطرات سفت بچسبید و آن‌‌ها را در ذهنتان نگه دارید و در مقابل برخی دیگر را رها کنید. مغز شما به‌‌طور دائم درگیر فرآیند فراموش کردن است؛ اما اندرسون باور دارد که شما می‌‌توانید با قصدمندی بیش‌‌تری فراموش کنید، چیزی که او از آن با عنوان فراموش کردن انگیزه‌‌مند و هدف‌‌دار¹ یاد می‌‌کند.