برچسب افسانه صادقی

آرتور سی. بروکس، دانشمند علوم اجتماعی و نظریه‌پرداز معاصر، در مقاله پیش‌رو از عباراتی چون جو تعصب‌آمیز، دوقطبی شدن رسانه‌ها، و بحث و جدل‌های سیاسی مداوم، برای توصیف شرایط کنونی جامعه آمریکا در فصل انتخابات استفاده می‌کند. شاید برای بسیاری از ما که محکوم به زندگی در یکی از پر‌التهاب‌ترین دوره‌ها از تاریخ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشورمان هستیم، این روایت از آن‌سوی کره خاکی، شرح ملالت‌باری بر احوال هر روزه‌مان باشد. از این روست که توجه به سلامت جسم و روح در چنین شرایطی باید برای تک تک ما در اولویت قرار بگیرد. در مقاله‌ای که در ادامه می‌خوانید، بروکس توصیه‌های ارزشمندی را در این خصوص مطرح می‌کند. روشن است که هدف مقاله‌نویس نفی مشارکت اجتماعی فعال و باز‌داشتن افراد از آن نیست، چیزی که بی‌تردید تنها راه پیشرفت و توسعه پایدار در هر جامعه‌ای محسوب می‌شود، بلکه می‌کوشد این را به ما بیاموزد که چگونه با دوری از تعصب و پیش‌داوری، هم در مسیر بهبود شرایط جامعه‌مان گام برداریم و هم زندگی فردی شاد و آسوده‌ای داشته‌باشیم. 

هنگامی‌که فریدا کالو در سال 1954 از دنیا رفت، به‌‌عنوان هنرمندی موفق شناخته می‌‌شد که زندگی خصوصی‌‌اش به سبک فیلم‌‌های سینمایی تراژیک بود. بعضی از ابعاد زندگی‌‌اش مثل دو بار ازدواج کردن او با یک نقاش معروف‌‌تر، گروه‌‌های بوهمی یا کولی‌‌وار بین‌‌المللی پرزرق‌‌وبرقی که با آن‌‌ها آمدوشد داشت، طرفداری‌‌اش از سیاست‌‌های دست چپی و مشکلات پزشکی طولانی‌‌مدت و تضعیف‌‌کننده‌‌اش معروف بود. او شخصیت جذابی بود؛ اما تنها در سرزمین مادریش، مکزیک، چهرۀ آشنایی به‌‌حساب می‌‌آمد و در دنیای بزرگ‌‌تر جز در میان برخی گروه‌‌های مطلع چندان شناخته‌‌شده نبود.

به‌‌تازگی وارد چله روزه شده‌‌ایم، زمانی برای عبادت کردن و روزه گرفتن به‌منظور گرامیداشت اقامت چهل‌‌روزه عیسی (ع) در بیابان در آغاز خدمت عمومی‌‌اش. حدود یک‌‌چهارم آمریکایی‌‌ها (شامل 61 درصد از کاتولیک‌‌ها) به‌طورمعمول و به خواست خود این ایام را در قالب گذشتن از خواسته‌‌های نفس، روزه گرفتن، صدقه دادن و دعا و مناجات گرامی می‌‌دارند. بسیاری از ادیان دیگر هم سنت‌‌های پارسامنشانه مشابهی دارند، مانند یوم‌‌کیپور در یهودیت و رمضان در اسلام که در آن‌‌ها نیز افراد معتقد توبه کرده و بر نیاز خود به بهسازی نفس تأمل می‌‌کنند.

در طول تاریخ، گهگاه، یک فرد خاص وجود داشته که تأثیر عمیقی بر روشی که جامعه بر مبنای آن فکر می‌‌کند، سخن می‌‌گوید و خود را درمی‌‌یابد، گذاشته است. در غرب، شاید بتوان تأثیرگذارترین اندیشمند در طول تمام اعصار را آگوستین قدیس دانست که مسیحیت را با فلسفه یونان باستان درهم آمیخت. علاوه بر این، تفکر او به‌‌اندازه کافی انعطاف‌‌پذیر بود که بتواند خود را با دوره‌‌های مختلف و آداب‌‌ورسوم اجتماعی در‌‌حال‌‌تغییر وفق دهد و بنابراین همواره متناسب و کارآمد باقی بماند. اگر من همین حالا چند سؤال منتخب را از هر آدم غریبه‌‌ای در یکی از خیابان‌‌های غرب بپرسم، تقریباً به‌‌طور قطعی خواهم توانست تأثیر آگوستین را بر نظام فکری آن‌‌ها تشخیص دهم. بااین‌‌وجود، اگر از آن‌‌ها بپرسم که آیا تا‌‌به‌‌حال نوشته‌‌ای از آگوستین خوانده‌‌اند، به‌‌احتمال‌‌زیاد پاسخشان منفی خواهد بود.

گیرمو دل تورو، کارگردان، فیلم‌‌نامه‌‌نویس و تهیه‌‌کننده مکزیکی، نامی آشنا برای دوستداران سینما در سرتاسر جهان است. دل تورو، بدون شک، یکی از منحصربه‌‌فردترین و خاص‌‌ترین کارگردانان عصر حاضر است که به‌‌طور ویژه نیز به خلق هیولاهای عجیب و خارق‌‌العاده در فیلم‌‌هایش شهره است. بسیاری «هزارتوی پن» (2006) را شاهکار او می‌‌دانند، فیلمی با لایه‌‌های مفهومی پیچیده و به لحاظ بصری بسیار خیره‌‌کننده که توانست در شاخه‌‌های بهترین چهره‌‌پردازی، بهترین طراحی صحنه و همچنین بهترین فیلم‌‌برداری جوایز هفتاد و نهمین دوره اسکار را از آن خود کند. 

کیپلینگ ویلیامز¹ به مدت بیش از 36 سال، تأثیرات تنبیه سکوت² را مورد مطالعه و بررسی قرار داده است و در طول این فرآیند با صدها قربانی و مجرم دیدار داشته است: زن بالغی که پدرش، در طول زندگی او، هر بار به مدت شش ماه، به‌‌عنوان تنبیه از صحبت کردن با او امتناع می‌‌ورزید. ویلیامز گفت: «پدرش در طول یکی از این دوره‌‌های ترسناک و دلهره‌‌آور مُرد. وقتی‌‌که دختر، کمی قبل از مرگ پدرش، در بیمارستان به ملاقات او رفت، پدر از او رو برگرداند و حاضر نشد حتی برای خداحافظی کردن سکوت خود را بشکند.»

 در اواخر قرن شانزدهم میلادی، صدها راهزن سوار بر اسب به مناطق روستایی و حومه‌‌نشین آناتولی در دوران عثمانی یورش بردند، روستاها را غارت کردند، دست به خشونت زدند و قدرت و تسلط سلطان وقت عثمانی را به چالش کشیدند. چهارصد سال بعد و تنها چند صد مایل دورتر، در سوریه که سابقاً در قلمرو امپراتوری عثمانی قرار داشت، اعتراضات وسیع و گسترده در سال 2011 به یک جنگ داخلی خونین منتهی شد که تا امروز نیز همچنان ادامه دارد.