برچسب آرش بوالحسنی

در دل محله شلوغ و پرگردشگر سوهو در مرکز لندن، دور از چراغ‌های پرنور شهر و ترافیک پرصدا، مردی در اتاقی تاریک و آرام نشسته است. نام او آدام گلسمن است، رنگ‌پرداز ارشد در شرکت گلدکریست فیلمز، شرکتی که برای امکانات پساتولید در پایتخت بریتانیا شهرت دارد. گلسمن روی سامانه پیچیده کامپیوتری روبه‌رویش مسلط است. صدها کنترل، فیدر، تگل، چرخ، روی میز او پراکنده است؛ چشمش به دو نمایشگر بزرگ بالای میز دوخته و دستانش بی‌وقفه کار می‌کنند. صحنه تا حدی شبیه اجراهای دی‌جی است. برای گلسمن، که رنگ‌پرداز پرکاری در هالیوود و کارنامه او شامل صدها فیلم است، همه این‌ها حافظه عضلانی است.

درگزارش باکس آفیس این هفته می‌بینیم که شخصیت‌های Glinda و Elphaba همچنان در گیشه بسیار بسیار محبوب هستند.

از نخستین روزهای هالیوود، وسترن‌ها هفت‌تیرکش‌ها را به سنگ‌بنای سینما تبدیل کردند؛ از فیلم‌های کلاسیکی چون شین (Shane) گرفته تا نمادهای مدرنی مانند هشت نفرت‌انگیز و قطار ۳:۱۰ به یوما. این آثار با دست گذاشتن روی ایده قهرمان تنها و مرموزی که در برابر احتمالات ناممکن می‌ایستد، بر همه چیز از ژانر اکشن تا داستان‌های محبوب ابرقهرمانی تأثیر گذاشته‌اند. با نگاهی به غرب وحشی بر پرده نقره‌ای، تعدادی از تفنگداران از نظر تأثیری که بر سینما گذاشته‌اند و شهرتی که میان مخاطبان دارند، فرسنگ‌ها جلوتر از دیگران ایستاده‌اند.

آیا تا‌به‌حال حس کرده‌اید که بدن انسان، این ماشین بیولوژیک پیچیده، پتانسیلی ترسناک برای خیانت به صاحبش دارد؟ اگر با دیدن تغییر شکل یک مگس یا اتصال کابل‌های ویدئویی به گوشت تن انسان لرزه بر اندامتان افتاده، شما ناخودآگاه وارد قلمرو فرمانروایی کسی شده‌اید که لقب «بارون خون» را یدک می‌کشد. اما اشتباه نکنید؛ بیوگرافی دیوید کراننبرگ داستان یک کارگردان فیلم‌های ترسناک معمولی نیست که تنها به دنبال جیغ کشیدن مخاطب باشد. او فیلسوفی است که دوربین به دست گرفته تا مرزهای بین انسان، تکنولوژی و بیماری را محو کند.

بیایید روراست باشیم؛ استقبال مخاطبان از فیلم‌ها همیشه منطقی نیست. هالیوود میلیون‌ها دلار خرج تحقیقات بازار و گروه‌های کانونی (Focus Groups) می‌کند تا بفهمد ما چه چیزی را دوست داریم، اما باز هم تیرش به سنگ می‌خورد. گاهی اوقات فیلم‌ها شکست می‌خورند چون واقعاً «بد» هستند (بله، تعارف نداریم). اما در موارد بسیاری، یک فیلم به دلایل کاملاً اشتباهی زمین می‌خورد: شاید در زمان نامناسبی اکران شده، شاید بازاریابی‌اش فاجعه بوده یا شاید بیش از حد برای زمانه خودش «عجیب» بوده است.

در اولین آخرهفته اکران فیلم Five Nights at Freddy's 2، تماشاگران با قدرت به پیتزافروشی فردی فزبیر برگشتند و یکی از معمولا کم‌رمق‌ترین آخرهفته‌های پس از شکرگزاری را در گیشه جان تازه‌ای دادند.

بیایید روراست باشیم. آخرین باری که گوشی موبایل‌تان را برداشتید و بدون اینکه بفهمید، دو ساعت تمام در گرداب اخبار بد، ویدیوهای جنجالی و خشم‌های مجازی غرق شدید، کی بود؟ احتمالا همین دیشب. حالا تصور کنید فیلمی وجود دارد که نیم قرن پیش، دقیقا همین لحظه از زندگی من و شما را پیش‌بینی کرده بود. نه، اشتباه نکنید، درباره سریال Black Mirror حرف نمی‌زنم؛ صحبت از پدربزرگ تمام این کابوس‌های رسانه‌ای است؛ فیلم Network شاهکار سیدنی لومت که به تازگی ۴۹ ساله شد.

متاسفانه باید با تاریکی و ناامیدی شروع کنیم؛ راه دیگری نیست. هالیوود، این کارخانه رویاسازی که یک قرن بر تخیلات ما حکومت می‌کرد، اکنون در حال تجربه یک نقطه عطف دردناک است. اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، شاید واژه «نقطه عطف» برای توصیف این وضعیت کمی خوش‌بینانه باشد؛ ما در حال تماشای مراسم تدفین هستیم. همان‌طور که همه ما به عنوان ناظران و عاشقان سینما متوجه شده‌ایم، استودیوهای بزرگ فیلمسازی در سال‌های اخیر وارد یک جنون ادغام و بلعیدن یکدیگر شده‌اند. این فقط یک تغییر مدیریتی ساده نیست؛ این صدای خرد شدن استخوان‌های سینمای مستقل زیر پای غول‌های تجاری است.