در پی خرید وارنر توسط نتفلیکس
متاسفانه باید با تاریکی و ناامیدی شروع کنیم؛ راه دیگری نیست. هالیوود، این کارخانه رویاسازی که یک قرن بر تخیلات ما حکومت میکرد، اکنون در حال تجربه یک نقطه عطف دردناک است. اگر دقیقتر نگاه کنیم، شاید واژه «نقطه عطف» برای توصیف این وضعیت کمی خوشبینانه باشد؛ ما در حال تماشای مراسم تدفین هستیم. همانطور که همه ما به عنوان ناظران و عاشقان سینما متوجه شدهایم، استودیوهای بزرگ فیلمسازی در سالهای اخیر وارد یک جنون ادغام و بلعیدن یکدیگر شدهاند. این فقط یک تغییر مدیریتی ساده نیست؛ این صدای خرد شدن استخوانهای سینمای مستقل زیر پای غولهای تجاری است.
داستان این سقوط آزاد از اواخر سال ۲۰۰۹ آغاز شد، زمانی که دیزنی تصمیم گرفت تمام مارول را بخرد و دنیای سینمایی مارول (MCU) را به حرکت درآورد. این قمار تجاری موفقیتآمیز بود و اشتهای دیزنی را باز کرد. قدم بعدی؟ خرید لوکاسفیلم. این هم موفقیتآمیز بود و پول پارو کرد. پس دیزنی تصمیم گرفت تعارف را کنار بگذارد و کل بساط را یکجا ببلعد: فاکس قرن بیستم، استودیویی با صد سال سابقه درخشان، یکشبه به زیرمجموعهای از امپراتوری میکی ماوس تبدیل شد. اما این پایان ماجرا نبود. تراژدی واقعی زمانی رخ داد که برادران وارنر و دیسکاوری در هم آمیختند و دیستوپیایی وحشتناک از پاکسازی پروژهها و نفرت از فیلم را به رهبری دیوید زاسلاو، مدیرعاملی که اکنون به شدت مورد انتقاد است، رقم زدند. سپس اسکایدنس و پارامونت وارد این بازی شدند. بسیاری از این ادغامهای سراسیمه و وحشتزده، تنها برای یک هدف انجام شد: مبارزه با ظهور استریمینگ و پسلرزههای جنگهای پلتفرمی.