برچسب آرش بوالحسنی

فیلم Predator: Badlands در صدر جدول فروش آخر هفته ایستاد و با فروش ۴۰ میلیون دلار در گیشه داخلی، فراتر از انتظار ظاهر شد.

فیلم Now You See Me: Now You Don’t با یک حقه تازه توانست از اکشن پرهزینه گلن پاول در Running Man و دومین آخر هفته Predator: Badlands که بازسازی تحسین‌شده یک فرنچایز قدیمی است، پیشی بگیرد.

Pluribus، ساخته وینس گیلیگان، اولین آثاری است که بعد از دو دهه حضور قدرتمند او در تلویزیون توقعات را نه تنها بالا برده بلکه مخاطب را نسبت به هر حرکت تازه حساس کرده است. با دیدن سه اپیزود نخست، می‌توان به این نتیجه رسید که جدیدترین ساخته گیلیگان نه یک سریال علمی تخیلی دیگر، بلکه تلاش جسوری برای واکاوی پرسش‌های بنیادین دربارهٔ اختیار، هویت و جبر جمعی است. گیلیگان این بار سراغ موضوعی رفته که می‌توانست به سادگی در قلاب کلیشهٔ ویروس آخرالزمانی بیفتد؛ اما او ترجیح داده به جای تمرکز صرف بر گسترش فاجعه، روی نحوه زندگی کردن ما بعد از آن تمرکز کند. در این مسیر، سریال با یک بازی تماتیک آشکار و چندین تغییر لحن روبه‌روست؛ از کمدی تلخ تا اندوه عمیق. مسئله این است که آیا سریال Pluribus می‌تواند به توازنی برسد که هم سؤال‌های فلسفی را پاسخ دهد و هم روایت را زنده نگه دارد؟ جواب تا اینجا نیمه مثبت است؛ به مدد یک اجرای مرکزی قدرتمند و صحنه‌پردازی‌هایی که گاه نفس‌گیرند، اما بعضی انتخاب‌های ریتمیک و آشکارسازی تدریجی اطلاعات، گهگاه کار را کند می‌کنند. در ادامه و با نقد سریال Pluribus همراه ویجیاتو باشید.

تعدادی اندکی از فیلمسازان معاصر پیدا می‌شوند که بتوانند ادعا کنند بخشی از تاریخ سینما را رقم زده‌اند، اما مارتین کمپبل بی‌تردید یکی از آنهاست؛ او حتی میتواند بگوید این کار را دو بار انجام داده است. این کارگردان زاده نیوزیلند و شناخته‌شده در سینمای اکشن، تنها کسی است که هدایت نخستین حضور دو بازیگر متفاوت را در نقش جیمز باند بر عهده داشته است. سال ۲۰۰۴ بود که تهیه‌کنندگان باتجربه، باربارا بروکولی و مایکل دبلیو. ویلسن، کمپبل را برای آغاز دوره حضور دنیل کریگ در نقش جیمز باند انتخاب کردند؛ نتیجه این همکاری، فیلم سال ۲۰۰۶ Casino Royale بود. کمپبل این موفقیت را نه سال پس از آن به دست آورد که فرنچایز نیمه‌خاموش باند را با نخستین فیلم ۰۰۷ پیرس برازنان، یعنی فیلم GoldenEye در سال ۱۹۹۵، جان تازه‌ای بخشید.