در میان آثاری که میراث پس از اکرانشان در قالب DVD و نمایش خانگی بسیار درخشانتر و ماندگارتر از واکنش و فروشی بود که در زمان اکران نخست در سالنهای سینمای آمریکا تجربه کردند، فیلم فایت کلاب ساخته دیوید فینچر جایگاهی بلند و استوار دارد. امروز بسیاری آن را از مهمترین و درخشانترین فیلمهای دهه نود میلادی میدانند. اثری که در آغاز، منتقدان را دوپاره کرد و خشم برخی را برانگیخت؛ چرا که فایت کلاب را به تمجید از خشونت و بیاعتنایی اخلاقی متهم میکردند، حال آنکه فیلم، در حقیقت با چنین روحیهای هیچ نسبتی ندارد. فایت کلاب نه ستایشگر مشت و خون است و نه نسخهای برای شورش؛ بلکه بازتابی از بیگانگی، سرخوردگی و گمگشتگی انسان مدرن در ساختار اجتماعی زمانه است. این فیلم پاسخی در چنته ندارد، اما تشخیص درد را چنان دقیق و درخشان صورت میدهد که خود بدل به بیانیهای تصویری از بحران وجودی انسان میشود؛ با سبکی بینقص، جذابیتی فراوان و نوعی خونسردی رازآمیز و «کول» که هنوز هم در سینما و زندگی واقعی تقلید میشود. فیلم Fight Club شاید در گیشه معجزه نکرد، اما با تبلیغات دهانبهدهان، بدل شد به پدیدهای اسطورهای که تا امروز نیز در حافظه جمعی زنده است.