بازگشت کاترین بیگلو بعد از ۸ سال
هشت سال زمان زیادی برای منتظر ماندن است. در دنیایی که سینما با سرعت سرسامآوری محتوا تولید میکند، غیبت هشت ساله کارگردانی در سطح کاترین بیگلو، انتظارات را به شکلی خطرناک بالا میبرد. پس از آثار تحسینشدهای چون The Hurt Locker و Zero Dark Thirty، بیگلو با اثری بازگشته که نه تنها ناامیدکننده نیست، بلکه تواناییهای او به عنوان یک فیلمساز در ژانر تریلر را نشان میدهد. در نقد فیلم A House of Dynamite نگاهی به جدیدترین ساخته کاترین بیگلو میاندازیم؛ فیلمی که کمتر درباره خود جنگ و بیشتر درباره «تهدید قریبالوقوع جنگ» عمل میکند.
ساختار روایی فیلم مهمترین کلید فهم آن است: A House of Dynamite بازهٔ زمانی تقریباً هجده تا بیست دقیقه را محور خود قرار میدهد و همان بازه را سهبار، هر بار از منظر یک مجموعه نقشآفرین متفاوت بازپخش میکند؛ اتاق وضعیت کاخ سفید، پایگاههای هشدار و سامانههای دفاعی، و تیمهای میدانی و حفاظتی که در خیابانها یا در حال انتقال قرار دارند. این سهبار روایتِ مکرر قرار است به جای فروپاشیِ جذابیت، فشردگی و پلهپله شدن اطلاعات را به نمایش بگذارد؛ اما این تکنیک در برخی مقاطع هم بهبوددهنده و هم محدودکننده عمل میکند، چون پس از مدتی تقلای فیلم برای افزودن لایههای تازه اطلاعاتی به جای تعمیق، گاهی به تکرار بدل میشود و از شدت تازگی میکاهد. همین تصمیم روایی است که فیلم را هم به جلو میراند و هم نقطهضعف اصلیاش را میسازد.