در بخشی از این کتاب آمده است: «صوت جمیل در تلطیف نفس، اثر بسیار قاطعی دارد و خیلی موجب تلطیف نفس است. بسیاری از بزرگان برای سرعت در سیر و سلوکِ خود به صوت جمیل متوسّل میشدند. این مسئله غیر از موسیقی و آلات موسیقی است که اصلاً حرام است و شکی در آن نیست!»
سلامت در جمعبندی بحث خود گفت: «سوال اینطور شروع شد که ایران امروز عمیقاً درگیر پرسش از امکان جامعه است، چون داریم زندگی جمعیمان را در قالب یک واگرایی خصمانه انسانها با هم تجربه میکنیم؛ گونهای پررنگ شدن تاناتوس جمعی و افزایش خشونت و نفرت نسبت به دیگران.»
در چهارمین روز از هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب تهران بیست و ششمین رویداد کتاب مرکز پژوهشهای توسعه و آیندهنگری با عنوان «معرفی کتاب نظـم بدون طـراحی» برگزار شد.
امروزه مونتنی همچنان در همه جنبههای متن خود، شمار زیادی از محققان را به مطالعه آثارش جلب میکند و مردم از سراسر جهان، نوشتههای او را میخوانند. در عصری که مانند دوران او آمیخته به خشونت و پوچی است، پرهیز او از بیمدارایی و تعصب کور و آگاهی روشنش از توانایی انسانها در نابود کردن خود و دیگران، همراه با باورش به قابلیت آدمی برای بررسی و ارزیابی خود، و صداقت و شفقتش جذابیت دارد.
این کتاب یک مانیفست برای بازگشت به «ارتباطاتِ انسانیِ واقعی» است. نیکلاس کار به ما یادآوری میکند که برای دوباره شکوفاشدن، شاید نیاز داشته باشیم کمی از این بارانِ دیجیتال فاصله بگیریم و به سکوت، به نگاه و به حضورِ فیزیکی بازگردیم.
در این آیین، سیدمصطفی محقق داماد عضو پیوسته و رئیس گروه مطالعات اسلامی فرهنگستان علوم، غلامرضا اعوانی رئیس سابق مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، منوچهر صدوقیسها استاد و پژوهشگر حکمت و عرفان اسلامی، قاسم پورحسن استاد فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی و محمود شالویی رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی سخنرانی خواهند کرد.
قاسم پورحسن گفت:ملاصدرا مهمترین فیلسوفی است که دست به بازخوانی میراث ایرانی-اسلامی زد. در حکمت متعالیه، فلسفه بدون «معنای زندگی»، «اخلاق»، «فرهنگ» و «سعادت» معنا ندارد. این خرد ایرانی همان نگاه جامع به انسان و زیست اوست که بخشی از آن در ابنسینا و بخشی در ملاصدرا تجلی یافته است. به نظر میرسد باید ملاصدرا را از «انضمامیترین» حیثِ تفکر، دوباره بازخوانی کرد.
حمید روشان گفت: شاید کشف پیام مرکزی کل اندیشه یک فیلسوف کار راحتی نباشد. اما به نظر من فارابی متوجه این موضوع شده بود که «فلسفه همیشه در معرض خطر است و رواج اندیشههای جدید در جوامعی که سنتها و اعتقادات قوی دارند باز هم خطرناکتر».
