برچسب گزارش روز

این اعداد می‌گویند؛ اقتصاد ایران نه‌تنها نتوانسته برای جمعیت تازه‌وارد به سن کار شغل کافی ایجاد کند بلکه بخشی از اشتغال موجود را نیز از دست داده است. در میان اجزای بازار کار، صنعت بیشترین زخم را برداشته؛ تعداد شاغلان این بخش طی یک سال بیش از ۶۲۹‌هزار نفر کاهش یافته است. این اتفاق همزمان با جنگ، آسیب دیدن واحد‌های تولیدی، اختلال در زنجیره تامین، کاهش سفارش‌ها و ماه‌ها رکود در شاخص استخدام بنگاه‌ها رخ داده است. شامخ صنعت در فروردین به ۴/۳۷ سقوط کرد و شاخص اشتغال برای یازدهمین‌ماه متوالی زیر مرز خنثی ۵۰ باقی ماند؛ نشانه‌ای که می‌گفت بنگاه‌ها مدت‌ها پیش از انتشار آمار رسمی، در حال کاهش تولید و نیرو بوده‌اند.

نسل Z یا «زومرها» به افرادی گفته می‌شود که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ (حدود ۱۳۷۶ تا ۱۳۹۱ شمسی) متولد شده‌اند. این نسل که امروز حدود ۱۴ تا ۲۹ سال سن دارد، نخستین نسلی است که از کودکی با اینترنت، گوشی هوشمند و شبکه‌های اجتماعی رشد کرده و نگاه متفاوتی به کار، موفقیت، سلامت روان و آینده دارد.

سال‌ها، دانشگاه‌ها با تعداد فارغ‌التحصیلان و مقالات علمی سنجیده می‌شدند، اما تغییرات پرشتاب بازار کار، رشد فناوری‌های نوین و نیاز صنایع به نیرو‌های ماهر، معادلات گذشته را تغییر داده است. امروز بسیاری از کارفرمایان بیش از آنکه به معدل و عنوان مدرک توجه کنند، به دنبال افرادی هستند که توان حل مسئله، کار تیمی، خلاقیت و مهارت‌های عملی را در کنار دانش تخصصی داشته باشند.

طبق اظهارات وی، دو فرض اصلی وجود دارد که زنان را از ورود به رشته‌های مهندسی باز می‌دارد؛ فرض اول این است که «زنان برای رشته‌های فنی و مهندسی مناسب نیستند»؛ این فرض کاملاً تبعیض‌آمیز و جنسیت‌زده بوده و استعداد و توانایی زنان را برای رشته‌های فنی و مهندسی رد می‌کند. فرض دوم این است که «رشته‌های فنی و مهندسی برای زنان مناسب نیستند»، زیرا بازار کار مردانه است و با محدودیت‌های اجتماعی و فرهنگی زنان سازگار نیست از این رو زنان را نمی‌پذیرند. نتیجه هر دو اینها بازداشتن زنان از ورود به رشته‌های مهندسی و فنی است و هر دو فرض چرخه محرومیت و تبعیض علیه زنان را تثبیت و بازتولید می‌کنند.

رضا هشت سال در یک کارگاه قطعه‌سازی کار کرده است. صبح زود از خانه بیرون می‌رفته، اضافه‌کاری می‌مانده و گاهی جمعه‌ها نیز سر کار حاضر می‌شده است. تا چند ماه قبل، مشکل اصلی او بیکاری نبود؛ مشکل این بود که با وجود داشتن شغل، باز هم نمی‌توانست مخارج خانواده‌اش را پوشش دهد.

فنر یکی از قطعاتی است که تقریباً در هیچ صنعتی جای آن خالی نیست؛ از خودروسازی و لوازم خانگی گرفته تا تجهیزات پزشکی، ساختمانی و کشاورزی. این تقاضای پایدار و گسترده باعث شدهصنعت فنرسازی کمتر تحت تأثیر نوسانات فصلی بازار قرار بگیرد و به یک کسب‌وکار نسبتاً پایدار تبدیل شود.

در این مناسبات نابرابر، وقتی چرخ اقتصاد می‌لنگد یا جنس در مغازه خاک می‌خورد، این کارگر است که باید تاوان کسادی بازار را با جیب خالی و سفره‌ی بی‌نان پس بدهد، تنها به این بهانه که «امروز فروشی نداشتیم». این شکل از بی‌ثبات‌سازی نیروی کار که تمام خطرات و ریسک‌های سرمایه را به دوش کارگر می‌اندازد، مرزهای بهره‌کشی را در بازار سنتی و مدرن جابه‌جا کرده است.

رستمی درباره مرز وفاداری و نوآوری نیز گفت به مرز ثابت اعتقاد ندارد و این مرز در هر پروژه دوباره تعریف می‌شود. او وفاداری را حفظ منطق دیزاین، یعنی نسبت‌ها، ریتم، سکوت و هندسه دانست و نوآوری را تغییر زبان بیان، یعنی مقیاس، کاربرد، متریال و زمینه استفاده. اگر نقش حذف شود، اما منطق آن باقی بماند، همچنان همان زبان است، فقط در جمله‌ای جدید. به گفته او، اگر چیزی بدون توضیح تاریخی هم درست به نظر برسد، یعنی تعادل درست برقرار شده است.