مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
امیر خلبان حسین هاشمی میگوید بهخاطر تحرکات نظامی رژیم بعثی عراق و تجاوزات گاه و بیگاه به خاک ایران، خلبانان پایگاه چهارم شکاری دزفول از ۲۰ شهریور ۱۳۵۹ پیش از شروع رسمی جنگ، بمبارانهای برونمرزی را آغاز کرده بودند.
بیشترین تلفات را در سهروز ۱۶ تا ۱۸ دی دادیم. کمر نیروی هوایی شکست؛ از اففورها گرفته تا افپنجها. بچهها لتوپارشده در دزفول نشستند. خودم در آنچندروز چهارسورتی پرواز کردم چون لشکر ۱۶ قزوین در نعل اسبی افتاده بود و فقط داد میزد «نیروی هوایی کمک کن!»
میشود یکسندان که از ۴ آهنگر با ۴ پتک تشکیل شده و هدف را میکوبند. حساب کن ۱۶ فروند اینکار را روی یکهدف انجام دهند. تظیم کردهاند ۱۶ فروند با فاصله ۳ ثانیه بهطور مستمر و لاینقطع هدف را بمباران کنند. کمتر از یکدقیقه اینطور هدف را میزنند. کدام پدافند میتواند آنها را بزند؟
هروقت از پلههای هواپیما بالا میرفتم، یکشعار داشتم: «مرگ اگر مردی به نزد من بیا/تا در آغوشت بگیرم تنگ تنگ» اینشعر خیلی به من روحیه میداد. سرود «ای ایران!» را هم به یاد بچههایی که مظلومانه با کمترین امکانات شهید شده بودند، میخواندم.
۲ هزار پوندی است. قدرت انفجار بالایی دارد. یکبار اینبمب را زدهام. یکبار هم دیدم که صمد نقدی بمب را همینجا روی پل زد. بدون اغراق تانکهایی که اول پل بودند، مثل پر کاه بالا میآمدند. پشت سرش من حمله کردم. چهار بمب خوشهای داشتم که هرکدام هزار نارنجک مغناطیسی داشت. وقتی باز میشود، ایننارنجکها به فلزات میچسبند و منفجر میشوند.
پیش نمیآید که با همانسرعت و همان دایو انگل مد نظر روی هدف باشی. خدای گانری هم نمیتواند؛ آن هم وسط میدان جنگ! در رِنج (میدان تیر) میشد؛ آن هم با تمرینات زیاد. ولی آنجا که اولین بارم بود در عمرم در منطقه جنگی، بمب جنگی میزدم، دیدم روی هدف هستم! فشار روحی اش هم بماند! بر حسب اتفاق یا اینکه شاید عمر آننیروها سر آمده بود، تمام شرایط من مناسب بود.
عرق سردی روی بدنم نشست. نفرتانگیزترین کاری بود که میشد کرد. همانطور که بعثیها چند مدرسه ما را در ایلام و استانهای مختلف زده بودند. از ته قلبم از صدام متنفر شده بودم که مدرسهای را که بچه نوجوان و کودک در آن باشد بزنند. به محض اینکه مدرسه را دیدم وجودم فرو ریخت. سلول سلول بدنم ریخت!