برچسب مریم رضایی

صبح‌های سمیرم در فصل برداشت، حال‌وهوای دیگری دارد. جاده‌هایی که از میان کوه‌ها و دشت‌های شهرستان عبور می‌کنند، به باغ‌هایی می‌رسند که ردیف درختان سیب در آنها تا دامنه‌های ارتفاعات کشیده شده است. هوای خنک منطقه، بوی خاک و میوه و رفت‌وآمد باغدارانی که فصل برداشت را پشت سر می‌گذارند، تصویری از سرزمینی می‌سازد که بخش بزرگی از زندگی مردمش با کشاورزی گره خورده است؛ سرزمینی که سیب برای آن تنها یک محصول باغی نیست، بلکه بخشی از اقتصاد و نام و نشان آن به شمار می‌رود.

صبح اصفهان تازه آغاز شده است. خیابان‌ها آرام‌آرام شلوغ می‌شوند، مغازه‌ها باز می‌شوند و ویترین‌ها زیر نور چراغ‌ها جان می‌گیرند. در میان این همه رنگ و تصویر، محصولاتی هم هستند که در نگاه اول چندان شبیه آن چیزی نیستند که سال‌ها از دخانیات در ذهن داشته‌ایم؛ بسته‌بندی‌های کوچک و رنگارنگ، طراحی‌های مدرن و محصولاتی که با نام‌ها و طعم‌های متنوع عرضه می‌شوند. ظاهرشان گاهی بیشتر به یک کالای سبک زندگی شبیه است تا محصولی که می‌تواند وابستگی ایجاد کند.اما پشت این ظاهر متفاوت، یک نام آشنا ایستاده است؛ نیکوتین.

صبح در یکی از مجتمع‌های مسکونی اصفهان با صدای بسته شدن در پارکینگ آغاز می‌شود. یکی از ساکنان با عجله خودرو را بیرون می‌آورد، زنی کودک به دست از کنار آسانسور عبور می‌کند و مردی در حالی که صفحه تلفن همراهش را بالا و پایین می‌کند، منتظر رسیدن آسانسور است. چند نفر در چند مترمربع کنار یکدیگر ایستاده‌اند، اما هرکدام انگار در جزیره‌ای جدا قرار دارند. در آسانسور باز می‌شود؛ چند سلام کوتاه، اگر اصلاً سلامی در کار باشد، رد و بدل می‌شود و چند لحظه بعد، هرکس پشت در خانه خودش ناپدید می‌شود.

در شرق اصفهان، جایی که رنگ خاک به طلایی کویر می‌زند و فاصله میان آبادی‌ها گاه طولانی و چشم‌اندازها یکدست و آرام می‌شود، روستایی قرار گرفته که زندگی در آن همیشه با آب معنا پیدا کرده است؛ مهرجان، روستایی در شهرستان خوروبیابانک که گذشته‌اش را می‌توان در خانه‌های خشتی، بناهای تاریخی، قنات‌ها و نخلستان‌هایش جست‌وجو کرد.

در مسیر گلپایگان به خوانسار، درست جایی که جاده در پیچ‌وخم کوهستان آرام می‌گیرد، روستایی خودنمایی می‌کند که انگار بخشی از تاریخ از دل کوه و خاک بیرون آمده و هنوز در آن زندگی می‌کند؛ وانشان. روستایی با قدمتی حدود سه هزار سال که در میان رشته‌کوه‌های مرکزی زاگرس جا خوش کرده و هنوز می‌توان رد پای گذشته را در کوچه‌ها، خانه‌ها، باغ‌ها و حتی واژه‌هایی که مردم بر زبان می‌آورند، پیدا کرد.

در بازار موبایل اصفهان، ویترین‌ها هنوز پر از گوشی‌های تازه‌وارد است؛ صفحه‌های بزرگ و براق، دوربین‌های چندگانه و مدل‌هایی که هر کدام قرار است جایگزین گوشی نسل قبل شوند. اما پشت این ویترین‌های پرزرق‌وبرق، حال بازار چندان پررونق نیست. مشتری وارد مغازه می‌شود، قیمت یک مدل را می‌پرسد، گوشی دیگری را مقایسه می‌کند، چند لحظه‌ای در سکوت حساب و کتاب می‌کند و در نهایت می‌گوید: «فعلاً تعمیرش می‌کنم.»