صبح در یکی از مجتمعهای مسکونی اصفهان با صدای بسته شدن در پارکینگ آغاز میشود. یکی از ساکنان با عجله خودرو را بیرون میآورد، زنی کودک به دست از کنار آسانسور عبور میکند و مردی در حالی که صفحه تلفن همراهش را بالا و پایین میکند، منتظر رسیدن آسانسور است. چند نفر در چند مترمربع کنار یکدیگر ایستادهاند، اما هرکدام انگار در جزیرهای جدا قرار دارند. در آسانسور باز میشود؛ چند سلام کوتاه، اگر اصلاً سلامی در کار باشد، رد و بدل میشود و چند لحظه بعد، هرکس پشت در خانه خودش ناپدید میشود.