برچسب مجتبی اردشیری

مافیای دستمزدها در سینمای ایران

کرونا اگرچه لطمات جبران‌ناپذیری بر پیکره سینما و تولیدات آن وارد آورد، اما برای گروه معدودی، بسیار پربار بود. در این 17ماه کرونایی، سالن‌های سینمایی بسیاری در سراسر کشور متضرر شدند و پیرو این تعطیلی‌ها، سرمایه‌های سینمایی فراوانی، در صف اکران سوخت و این صف، هم‌اکنون، طویل‌تر از هر زمان دیگری، حدود 200 فیلم را به خود می‌بیند. از حجم تولیدات سینمایی کاسته شده و شبکه نمایش خانگی در این بحبوحه توانست قدعلم کرده و راهی که باید سال‌ها پشت‌سر می‌گذاشت تا به بهره‌وری برسد را تنها در عرض چند هفته طی کرد.

از چابک‌سازی اکران تا ایجاد امنیت شغلی

«محمدمهدی اسماعیلی»، چهاردهمین وزیر ارشاد ایران، راه چندان دشواری در جهت شناسایی مصائب امروز سینمای ایران ندارد. مشکلات، به اندازه‌ای حاد و نخ‌نماست که هیچ فرصتی را برای وزیر جدید در جهت شناسایی دوباره باقی نمی‌گذارد. به‌خصوص طی دو سال گذشته که به دلیل شرایط کرونایی، سینما و افراد حاضر در این صنعت، دچار بیشترین تلاطمات حرفه‌ای و صنفی شده و ضررهای بسیاری بر بدنه سینمای کشور وارد آمد. حالا اما وزیر جدید آمده تا به این اوضاع نابسامان، نظم و اعتباری دوباره ببخشد. سینمایی که تا سال 98، شاهد رشد شاخص‌های خوبی در آمارهای لجستیکی خود بود که اگر کرونا نبود، امروز از شرایطی متفاوت سخن می‌گفتیم و ایران را در صدر یکی از بهترین کشورهای درحال توسعه قرار می‌داد.

«درخت گردو» یا «قهرمان»؟

سینمای ایران، پس از یک دوره فترت ناخواسته، حالا با امیدواری بیشتری به آینده نگاه می‌کند. پس از موج سهمگین کرونا که تا امروز، 18 ماه بد را برای سینمای کشورمان رقم زده، افتخارآفرینی «قهرمان» در کن 2021، کورسوی امیدی را نسبت به اتفاق‌هایی خوشایند پدید آورده است. اکران داخل رونق گرفته و سیاست‌مداران متوجه شده‌اند که راهکار برخورد با سینما در ایام کرونا، تعطیلی این مراکز نیست. مجموع این اتفاق‌ها سبب شده تا مخاطبان سینما پس از یک دوره خمودگی، با توجه و امیدواری بیشتری، اتفاق‌های سینمایی را دنبال کنند؛ اتفاق‌هایی که در صدر فهرستش، فیلم «قهرمان» فرهادی و میزان اقبال چشمگیر آن در مراسم اسکار را به خود می‌بیند.

محبوبیت ازدست‌رفته

زخم کاری» تا اینجا پرتماشاگرترین سریال شبکه نمایش خانگی در سال 1400 است. سریالی که تلاش کرده تا به لایه‌های کمتر پرداخته‌شده سریال‌سازی در ایران ورود کرده و ذهن مخاطب ایرانی دوستدار درام‌های مافیایی رازآلود را مشوش کند. گرچه یکی از امتیازهای سریال نیز تجمیع این مؤلفه‌ها در یکدیگر است. یعنی سریالی که هم تم خانوادگی و زناشویی قدرتمندی دارد، هم نکته‌هایی برای مخاطبان آثار مافیایی و دوستداران آل‌کاپون‌بازی داشته باشد، هم رگه‌هایی از عشق و خیانت در خود ببیند و هم نقدی بر جامعه روز کشور باشد.

سینمایی که رنج دوران برده است…

از سال 1308 که نخستین سالن سینما در اصفهان توسط «میرزا محمدجعفر مغزی» تأسیس شد تا امروز که 92 سال از آن واقعه می‌گذرد، سینما در اصفهان مانند بسیاری از کلان‌شهرهای این مرزوبوم، رنج دوران برده است. از روزگارانی که پیش از ورود سینما به اصفهان برخی قهوه‌خانه‌داران چهارباغ، با دریافت سی‌شاهی اقدام به نمایش فیلم‌های صامت می‌کردند تا آتش‌گرفتن سینما همایون که قدیمی‌ترها آن را با نام اصلی‌اش یعنی «پالاس» می‌شناسند.

سینمای ایران در شاهراه اکران

صنعت سینما در دوران کرونا، بیشترین ضرر و خسارت را در میان تمامی کسب‌وکارها شاهد بوده است. هم از این منظر که سینماداران بسیاری به سمت ورشکستگی کامل سوق پیدا کردند و هم از این بابت که رسیدن به حد نرمال تعداد مخاطب، فرایندی است که طبق یک بررسی ساده، تا سال‌ها به طول خواهد انجامید. سینمایی که قرار بود طی یک برنامه پنج‌ساله، تعداد مخاطبانش را به 100 میلیون در سال برساند، حال باید تقلا کند تا به همان تعداد 26 میلیون و 311 هزار نفرِ سال 98 برسد. چشم‌اندازی که برخی کارشناسان، آن را به دلیل تلاش مردم برای تغییر روحیات خود، در کوتاه‌مدت، شدنی و عده‌ای دیگر به دلیل اعتماد ازدست‌رفته مردم نسبت به سینما، آن را تا چند سال آینده، محال می‌دانند.

«بلیط» شمایل یک فیلم اصیل حوزه نوجوان

«بلیط» در نگاه نخست، به‌خاطر بهره‌مندی از نام «سیدعلیرضا سجادپور» در مقام تهیه‌کننده، به یکی از فیلم‌های کنجکاو‌برانگیز جشنواره این دوره تبدیل شده است. فیلمی که سجادپور سال‌ها پس از فراغت از مسئولیت در اداره نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد و سازمان سینمایی، حالا در قامت یک تهیه‌کننده ساخته تا بازگشتی دوباره به جریان تولید حرفه‌ای سینما داشته باشد.

دویدن‌های بدون دغدغه

سی وچهارمین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان، این روزها در بسیاری از استان‌های کشور با مرکزیت اصفهان، در حال برگزاری است. اتفاق مهم جشنواره امسال، یکی کاهش آثار بخش‌های اصلی جشنواره است که سبب شده تا فیلم‌ها به صورت چرخشی در دو سینمای شهر (فلسطین و ساحل) به نمایش گذاشته شوند و دیگری، حذف سینماهای مردمی‌است. امسال به دلیل کرونا، هیچ بلیت‌فروشی برای فیلم‌های جشنواره صورت نمی‌گیرد و تمامی‌فیلم‌ها تنها برای داوران، اهالی رسانه و نابینایان نمایش داده می‌شود.