«محمدمهدی اسماعیلی»، چهاردهمین وزیر ارشاد ایران، راه چندان دشواری در جهت شناسایی مصائب امروز سینمای ایران ندارد. مشکلات، به اندازهای حاد و نخنماست که هیچ فرصتی را برای وزیر جدید در جهت شناسایی دوباره باقی نمیگذارد. بهخصوص طی دو سال گذشته که به دلیل شرایط کرونایی، سینما و افراد حاضر در این صنعت، دچار بیشترین تلاطمات حرفهای و صنفی شده و ضررهای بسیاری بر بدنه سینمای کشور وارد آمد. حالا اما وزیر جدید آمده تا به این اوضاع نابسامان، نظم و اعتباری دوباره ببخشد. سینمایی که تا سال 98، شاهد رشد شاخصهای خوبی در آمارهای لجستیکی خود بود که اگر کرونا نبود، امروز از شرایطی متفاوت سخن میگفتیم و ایران را در صدر یکی از بهترین کشورهای درحال توسعه قرار میداد.
کرونا ثابت کرد که دولتمردان ما، دستکم تا به امروز وقع چندانی به مقولات فرهنگی نگذاشته و همچنان که حدود نیمدرصد از بودجه کل کشور را به فرهنگ اختصاص میدهند، در بحثهای حمایتی نیز کمترین توجه و نگرانی را به این مقوله دارند.
اوضاع افسارگسیخته سینما طی دو سال گذشته سبب شده تا علاوه بر نیازسنجیهای همیشگی که برای اعتلای سینمای ایران صورت میپذیرفت، حالا برخی نرمهای معمول این سینما نیز بهعنوان «خواسته» از وزیر جدید مطرح باشد تا وخامت اوضاع سینما و خانواده نهچندان بزرگ این صنعت، از فهرست همین نیازها مشخص باشد. در ادامه نگاهی خواهیم داشت به مهمترین نیازها و خواستهای ضروری جامعه سینمایی کشور از دولت جدیدی که روی کار آمده است.