صنعت سینما در دوران کرونا، بیشترین ضرر و خسارت را در میان تمامی کسبوکارها شاهد بوده است. هم از این منظر که سینماداران بسیاری به سمت ورشکستگی کامل سوق پیدا کردند و هم از این بابت که رسیدن به حد نرمال تعداد مخاطب، فرایندی است که طبق یک بررسی ساده، تا سالها به طول خواهد انجامید. سینمایی که قرار بود طی یک برنامه پنجساله، تعداد مخاطبانش را به 100 میلیون در سال برساند، حال باید تقلا کند تا به همان تعداد 26 میلیون و 311 هزار نفرِ سال 98 برسد. چشماندازی که برخی کارشناسان، آن را به دلیل تلاش مردم برای تغییر روحیات خود، در کوتاهمدت، شدنی و عدهای دیگر به دلیل اعتماد ازدسترفته مردم نسبت به سینما، آن را تا چند سال آینده، محال میدانند.
سینمای امروز ایران، روی همین پاشنه تخمینها، در وضعیت آزمون و خطا قرار دارد. همچنان تهیهکنندگان و صاحبان آثار، ریسک نمایش فیلم خود را به جان نمیخرند و وضعیت سینماها با وجود واکسینهشدن بیش از پنجاه درصدی مردم، روند مطلوبی به خود نگرفته است. پارادایمی که نشانههایش در نیمه نخست امسال دیده شد و برای ششماه باقیمانده سال نیز نگرانیهایی را به وجود آورده که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت.