برچسب مجتبی اردشیری

تا همین یک ماه پیش مشخص نبود در سالی که کرونا هم‌چنان به تاختن ادامه می‌دهد، آیا بزرگ‌ترین رویداد سینمایی کشور اجرا خواهد شد یا خیر. وقتی شیب شیوع کرونا نزولی و وضعیت کرونایی بسیاری از استان‌ها به زرد و آبی تبدیل شد، در روزهای ابتدایی بهمن، مجوز برگزاری جشنواره فجر نیز صادر شد. مجوزی که پیرو آن، فیلم‌ها علاوه بر اهالی رسانه و منتقدان، برای مردم نیز نمایش داده می‌شدند؛ اتفاقی که از همان زمان، موافقان و مخالفان بسیاری را به خود دید.اما حالا با تداوم وضعیت زرد و آبی کرونایی در کشور، این جشنواره از روز گذشته در مراکز بسیاری از استان‌های کشور نیز رونمایی شده تا بزرگ‌ترین رویداد سینمایی کشور که خیلی‌ها از لغوشدن قطعی آن سخن می‌گفتند، حالا تقریبا به روال سالیان گذشته برگزار شود.

سی‌ونهمین دوره جشنواره فیلم فجر از چهارشنبه در اصفهان کلید خورد تا طی هشت روز، تمامی فیلم‌های این دوره در سه سینمای ساحل، سیتی‌سنتر و فلسطین به روی پرده برود. اطلاعاتی که «سمفا» از میزان مشارکت مردمی در شهر ما گزارش داده، حاکی از استقبال پرشور مخاطبان سینمادوست است. استقبالی که طی دوره‌های قبل، عموما در نیمه دوم جشنواره صورت می‌پذیرفت، اما این‌بار به دلیل پخش تنها یک‌باره فیلم‌ها و عدم تخصیص سانس‌های فوق‌العاده، مخاطبان را واداشته تا از نخستین روز به تماشای فیلم‌ها نشسته و میزان مشارکت را بالا ببرند.

حالا و با نمایش فیلم «ابلق»، می‌توان این‌ ادعا را محکم‌تر مطرح کرد که کارنامه سینمایی «نرگس آبیار» به دو فصل مختلف تقسیم می‌شود: فصلی که داستان محدودتر و فردیت اندکی برای «تغییر» دارد و فصل دومی که بیشتر بیگ‌پروداکشن است با مثلث بازیگران تعیین‌کننده. «ابلق» اگرچه تکمیل‌کننده آزمون‌وخطای جدید کارگردانش است اما به کلاژی تبدیل شده که نشانه‌های واضحی از تمام داشته‌های سینمایی قبلی کارگردانش را در خود می‌بیند.

فیلم‌های جشنواره امسال، دربردارنده نگاه ویژه‌ای به مسئله زنانگی و مادرانگی بود. در این نوشتار به سه مورد از این فیلم‌ها خواهیم پرداخت.

«فرنوش صمدی» که سینمادوستان او را با فیلم‌های کوتاه‌ شاخصش می‌شناسند، حالا در نخستین ساخته بلند سینمایی‌اش، در امتداد همان آثار قبلی خود حرکت کرده است. «خط فرضی» ایده خوبی دارد اما فیلم‌ساز نتوانسته آن خود و جهان مبتنی بر انگاره‌های شخصیت‌هایش را به درستی گسترش دهد. به همین دلیل است که ما با فیلمی مواجه هستیم که یک نیمه خوب و جذاب دارد و در پرده دوم که زمان بسط موقعیت است، با فیلمی الکن و گنگ مواجه می‌شویم که خود را در مقام استیصال قصه‌گویی می‌بیند.

جشنواره سی‌ونهم فیلم فجر در مواجهه بیم و امیدهای برگزاری و تعلیق، رونمایی شد و با حجم قابل توجهی از مخالفت‌ها به مرحله برگزاری رسید و با حاشیه‌های فراوان به کار خود پایان داد. اغراق نیست اگر ادعا کنیم اتفاق‌هایی که در این دوره از جشنواره رقم خورد تاکنون در هیچ دوره‌ای مشاهده نشده بود. اتفاق‌هایی که اگر مدیران جشنواره، نسبت به وقوع آن‌ها ایمان داشتند، شاید عطای برگزاری بزرگ‌ترین رخداد سینمایی ایران را به لقایش می‌بخشیدند.جشنواره فجر امسال با محدودیت‌هایی که در بخش سودای سیمرغ داشت، تقریبا به روال سال گذشته برگزار شد.

مسئولان باید برای همه راه‌هایی که می‌تواند فاصله اصفهان با تهران را کاهش دهد، برنامه‌ریزی و چاره‌اندیشی کنند؛ راهکارهایی که بررسی و اجرای آن‌ها نیز چندان دشوار نیست. این شکاف باید کمتر شود؛ زیرا اصفهان این ظرفیت را دارد که در حوزه فرهنگ و هنر به تهرانِ دیگری تبدیل شود.

راه‌اندازی پلتفرم‌های ایرانی برای نمایش موازی با سینماها و شبکه نمایش خانگی، چندسالی است که به شکلی جدی توسط وزارت ارشاد پیگیری می‌شود. از دو سال گذشته، این پلتفرم‌ها با پیش‌قراولی «نماوا» و «فیلیمو» وارد چرخه فعالیت شدند و در نخستین گام، اقدام به پخش چند سریال شبکه نمایش خانگی کردند. نتیجه، چیزی جز شکست برای این تجربه‌های نمایش نوین نبود؛ اما کرونا برای هر صنفی که زیان‌ده بود، سبب ترویج فرهنگ استفاده از این پلتفرم‌ها شد.