برچسب فمینیست

علیه تاریخ مردانه‌ هنر

در بیشتر کتاب‌های مهم تاریخ هنر، تعداد هنرمندان زن، در مقایسه با هنرمندان مرد، ناچیز و انگشت‌شمار است و تاریخ‌نگاران هنر وقتی درباره مفاهیمی مانند هنرمند، نابغه و استاد حرف می‌زنند، به‌صورت پیش‌فرض منظورشان مردان است. در کتاب تاریخ هنر ارنست گامبریچ که شاید معروف‌ترین کتاب تاریخ هنر باشد، به‌ندرت به نام زنان برمی‌خوریم و تحولات و آفرینش‌های هنری به‌صورت دست و دلبازانه‌ای به مردان اختصاص یافته است. در دوران معاصر، به‌رغم موفقیت‌های چشمگیر زنان در استیفای حقوق خود، هم‌چنان ردپای تبعیض‌های مختلف جنسیتی در نهادها، فضاها و تاریخ‌نگاری‌های هنری به‌وفور به چشم می‌خورد. 

خوزستان خاستگاه من اصفهان سکوی پرش من

محمدرضا آریان‌فر نویسنده و نمایشنامه نویس پرکار خرمشهری نزدیک به دو دهه است که در اصفهان زندگی و کار می‌کند. کار حرفه‌ای او نوشتن است و در این مسیر کتاب‌هایی را در زمینه‌های نمایشنامه، رمان و شعر به چاپ رسانده است. آریان‌فر به سیاق اهالی جنوب پر‌حرارت و صمیمانه و البته صریح از دنیایی که در رمان ها و نمایشنامه‌هایش خلق می‌کند می‌گوید. به خصوص از زنانی که تعیین‌کننده عاطفه و عشق هستند. بودن در اصفهان و پرسه در جای جای آن آریان‌فر را به یک عاشق تمام‌عیار اصفهان بدل کرده است. عاشقی که حتی اگر از این معشوق جفایی ببیند باز هم در هوایش نفس می‌کشد. مشروح صحبت‌های این نویسنده را در ادامه می‌خوانید.

انگار دیزنی در اسهالی انفجاری خودش را توی اتاق دخترم راحت کرده باشد

بعد از مدتی تسلیم شدم. اکنون خانه ام وضعیتی پیدا کرده که انگار دیزنی در اسهالی انفجاری، خود را روی در و دیوار آن راحت کرده باشد! لباس های «فروزن»، باربی های «پری دریایی کوچولو» و صف بی پایانی از اسباب بازی های پلاستیکی تولید شده در بیگاری خانه ها در همه جای خانه پخش و پلا هستند.

شایعات ازدواج اجباری

شایعه طرح ازدواج اجباری اولین‌بار نیست که در شبکه‌های اجتماعی داغ می‌شود؛ اما شاید بتوان گفت که هرگز تا این حد جدی مطرح نشده بود. تا جایی که با تکیه بر روی کار آمدن مجلس جدید و زمزمه‌هایی که درباره نظرات نمایندگانش مطرح است، برای بسیاری از مردم، مطرح‌شدن این مسئله با تمام آنچه پیرامونش بیان می‌شد (همچون گرفتن مالیات از مجردان ثروتمند یا اجبار به سرپرستی‌گرفتن فرزند از جانب زوج‌های بدون فرزند و جز این‌ها نیز) چندان هم غیر قابل باور نبود. گسترش شایعه، یک عمل دسته‌جمعی است. از دیرباز تاکنون نیز شایعه مبتنی بر همین ساز و کار بوده است. 

سلبریتی، رسانه و جنسیت‌های فرمایشی

بتی فریدان، در کتاب «راز ورزی زنانه»، به رسانه‌ها و هم‌دستان دیگرشان، ازجمله چیزی که امروزه در ادبیات تخصصی به آن گفتمان پزشکی و گفتمان روان‌شناسی مرسوم می‌گوییم، از یک منظر مهم می‌تازد. صحبت اصلی فریدان در آن کتاب بر سر آن است که تمامی این‌ها که نامشان برده شد، با استفاده از قدرتی که دارند، شمایلی از زن آرمانی تصویر می‌کنند که کاملاً منطبق با الگوی مرسوم از زن ایدئال است، زنی کاملا در خدمت امیال مردانه (در تمام سطوح ساختاری).

نان در فمینیست‌بودن است

«بنویس حق طلاق می‌دید به زن‌هاتون بعد اسم خودتون رو هم گذاشتید مرد؟ ایموجی هم نذار»! اگر از اهالی شبکه‌های اجتماعی باشید، احتمالا داستان این توییت به گوشتان خورده است. 

برابری‌خواهی جنسیت نمی‌شناسد

اینکه ما در نظام‌هایی نابرابر زندگی می‌کنیم چیزی نیست که بر کسی پوشیده باشد. تقریبا می‌توان گفت سازوکار اجتماعی و اقتصادی در تمام دنیا به‌شدت نابرابر و به‌طور عامدانه بر تقسیم غیرعادلانه مزایا بنیان نهاده شده است؛ اما این پرسش همیشه مطرح بوده است که چرا ما به نابرابری معترضیم اما به نابرابری جنسیتی خیر؟

از سافروجت‌ها تا انجمن آمریکایی حق رأی زنان

اگر گذرتان به تاریخ کشورهای انگلستان و آمریکا خورده باشد، آغاز جنبش حق رأی برای زنان را میتوانید از دهههای پایانی قرن 19 دنبال کنید. این جنبش، به عنوان اولین مطالبه در راستای برابری، پیامدهای مهمی داشت و آثار ماندگاری چه از نظر فکری و چه از نظر شکل و شیوههای مبارزه بر زنان نسلهای بعد گذارد. آن چنان که با گذشت بیش از یک قرن همچنان میتوان پیرنگ مباحث گسترده آن جنبش را در گفتوگوهای امروزی نیز جست‌وجو کرد. این جنبش در بسیاری از کشورهای اروپایی و در قرن بعدی در بسیاری از کشورهای جهان شکل گرفت. اما اشاره به دو کشور آمریکا و انگلستان به این دلیل است که جنبش حق رأی در این دو کشور در آغاز قرن 20 به یکدیگر پیوستند و اثرات مهمی بر شکل مبارزه یکدیگر داشتند.