برچسب فاطمه رجب‌زاده

۱۰۰ روز از اولین شبی که به خیابان آمدیم و گمان می‌کردیم نهایتا تا آخر هفته هستیم، می‌گذرد. در این ۱۰۰ شب که حتی به عدد هم کم نیست چه برسد به تحولاتی که پشت سر گذاشته، به واقع می‌توان گفت که ده شب یک‌بار، شاهد شکل جدیدی از تجمعات بودیم.

در روزهایی که سخن از مقاومت مردم و عبور از بحران‌ها بیش از هر زمان دیگری شنیده می‌شود، معمولا ذهن‌ها به سمت حضور در خیابان و تهدیدهای خارجی می‌رود.

در چهارراه پلیس، کنار آن کلانتری معروفی که مورد هدف دشمن قرار گرفت، آن گوشه تاریک و روشن پیاده‌رو، داربست‌های آهنی و بنرهایی به چشم می‌خورد که فضایی مربع‌شکل و بسته ایجاد کرده‌اند.

محرم امسال هم شروع شد و این بار چیزی متفاوت از آیین هر‌ساله عزاداری امام حسین(ع) است. ما در حالی به محرم امسال رسیدیم که رهبر بزرگ شیعیان به همراه جمعی از فرماندهان کشورمان به شهادت رسیده‌اند، چند ماهی است که در میانه جنگ و آتش‌بس هستیم و افزون بر همه این‌ها، مردم ما شب‌های زیادی است که در خیابان‌ها میدان‌داری کرده‌اند.

انگار اعداد هم بی‌حساب شده‌اند، نه اینکه دیگر ارزشی نداشته باشند، بلکه بی‌کارکرد و حتی بی‌معنی شده‌اند. مثلا دیگر چه اهمیتی دارد که بگوییم صد و ده شب است که مردم در خیابان‌اند یا صد و یازده شب، مهم این است که مردم بیش از صد شب است که میدان‌داری کرده‌اند.

ضلع جنوبی پل خواجو و استقرار «هیئت باران»، شاید متفاوت‌ترین تصویری باشد که تا کنون از یک هیئت عزاداری دیده‌ایم؛ هرچند امسال از این دست تغییرات بنیادی ، بسیار به چشم می‌خورد. پیشینه‌ بیش از صد شب حضور اجتماعی مردم در خیابان‌ها و اقتضائات شرایط جنگی، محرم امسال را دستخوش تغییراتی کردع که در سال‌های گذشته حتی به فکر هم خطور نمی‌کرد.

امتداد حضور مردم در میادین اصلی و اتصال آن به ماه محرم و عزاداری‌های همیشگی، شهر را به یک آزمایشگاه اجتماعی بدل کرده است.