برچسب شهید دهقان امیری

وقت‌هایی بود که با دوستان بیرون می‌رفتیم و یا برای رفتن به هیئت برنامه ریزی می‌کردیم. او هم همراه بود، اما اگر خانواده‌اش چیز دیگری می‌گفتند، دعوت ما را رد می‌کرد

با دوستش به هیئتی که می‌شناخت رفتند. از همان ابتدای آشنایی با رفقای هیئتی دوستش، جوری رفتار کرده بود که انگار چندین سال است همدیگر را می‌شناسند.

به اساتیدی که طلبه بودند، علاقه خاصی داشت و به آنها احترام می‌گذاشت.

شیوه خاصی برای درس خواندن داشت که تحت هیچ شرایطی آن را تغییر نمی داد.

تا جایی که می‌توانست کمک‌شان می‌کرد و نسبت به‌حرمتی که بین رفقایش بود حساسیت نشان می داد

در دنیای رفاقتش قهر و‌ آشتی با هم بود. دعوا و آرامش هم بود. دیر عصبانی می‌شد و اگر از دست کسی ناراحت بود، بی‌محلی می کرد و توجهی نداشت.

در رفاقت با بچه‌های شهرستانی دانشگاه مطهری کم نمی‌گذاشت. با آنکه رفقای تهرانی زیادی داشت، اما برایش فرقی نمی کرد.

حرص می‌خورد که پول‌هایش را جمع کرده تا موتور بخرد. من هم اذیتش کردم و گفتم که نگران نباش.