برچسب شهید دهقان امیری

بسیار احساساتی و عاطفی بود. از آن دست آدم‌هایی بود که احساسات خود را عملی نشان می‌داد.

وسط خیابان بودم که با من تماس گرفت. با حالتی ناراحت و گرفته خبر تصادف یکی از دوستانش را داد.

هدیه را که باز کردم، یک تکه کاغذ لای آن بود. چند بیت شعر بود که قافیه مهدیه داشت.

مادر دوستش تصادف کرده و در کما بود. خیلی ناراحت بود و پشت هم وِرد زبانش شده بود که برایش دعا کن.

دانشگاه که قبول شدم، خانواده به من یک گوشی هدیه دادند. اما گوشی کیفیت نداشت و زود خراب شد.

عاشق دایی‌هایش بود و نسبت به دو دایی شهیدش ارادت خاصی داشت.

حالات معنوی‌اش را حفظ می‌کرد و اصلا اهل بروز دادن نبود. معنویتش را پشت شوخی‌هایش پنهان می کرد.

از او پرسیدند که اگر دانش آموز چهارم ابتدایی شیطنت کند، او به عنوان یک مربی تربیتی چه می‌کند؟! او هم بدون هیچ ملاحظه‌ای برگشت و گفت: آن قدر آن بچه را کتک می‌زنم تا جانش درآید.