برچسب شهید دهقان امیری

دوران کودکی اگر از جایی حرف زشت یاد می‌گرفت و در خانه تکرار می‌کرد، می‌گفتم دهانت کثیف شده و می‌خواستم برود و دهانش را بشوید.

دوم ابتدایی بود که در مسیر برگشت به‌خاطر حواس‌پرتی‌اش تصادف کرد و پایش شکست.

سختی و کمبود زیادی داشت، خیلی‌ها جا می‌زدند و کم می‌آوردند، اما مشقت‌های این سفرها از محمدرضا آدمی ساخته بود که بتواند در برابر مشکلات صبور باشد، کم توقع باشد، قناعت کند، تلاشگر و هدفمند باشد.

محمد رضا بیدار بود اما از ترس جنب نمی‌خورد، آن لحظه تنها کاری که توانستم انجام دهم این بود که چند بار پشت سر هم دست بزنم.

همیشه قد بلندش را دوست داشت، اما از کم پشت بودن ریشش می‌نالید.

دوره دبیرستان اوج ورزش پارکور او بود. یک سال در آنجا بنایی داشتند. در فضای حیاط، کیسه‌های گچ و سیمان و تپه‌های خاک و ماسه زیاد بود و ...

ترس و وحشت عجیبی بین مردم افتاده بود. کسی جرأت نداشت کاری کند. محمدرضا سریع خودش را وارد معرکه کرد تا مانع شود.

دوم دبیرستان بود اولین بارش بود که تنها می رفت. وقتی از بیت برگشت، چشم‌ها و صورتش قرمز شده بودند.