برچسب شهید دهقان امیری

شب میلاد امام حسین (ع) بود و ما در مسیر برگشت از هیئت بودیم. به منطقه‌ای رسیده بودیم که ماشین‌ها و کاروان‌های عروسی ظاهر مناسبی نداشتند. ناگهان پیشنهاد داد امر به معروف کنیم. من تعجب کردم و خواستم مانع شوم.

همیشه از من می خواست دعا کنم که شهید شود. حتی وقتی دانشگاه بود. پیامک می فرستاد که مامان یادت نرود دعا کنی شهید شوم. هر بار در جواب می گفتم که نیتت را خالص کن تا شهید شوی! نیتش را خالص کرد.

از علاقه‌اش به شهادت مطلع بودم. به شوخی به فرمانده گفتم که چهره‌اش را خوب به ذهنش بسپارد که اگر شهید شد، برایش یادواره برگزار کنیم.

مرا صدا زد از من و برادرم عذرخواهی کرد و طلب حلالیت داشت. کیف پولش را در آورد و تکه کاغذی به من داد. گفت که اگر زنده نماند آن کاغذ وصیت نامه‌اش است شانس با او بود و در بیمارستان که حالش بهتر شد از من آن تکه کاغذ تا شده را خواست...

دید که نمی‌تواند حریف ما بشود برگشت و گفت که از ظاهرتان معلوم است مذهبی هستید. دیدار ما به قیامت، سر پل صراط.

وقتی آن عکس را فرستادم، خیلی خوشحال شد و به جایِ خالی محلِ شهادت اشاره کرد. گفتم حالا شهید بشو تا محلش مشخص شود.

از آرزوهایش بود که تحصیلاتش در مقطع کارشناسی ارشد را به سپاه برود. خوشش نمی‌آمد که سپاه را به عنوان شغل معرفی کنند و روی سپاه و سپاهی تعصب داشت. اگر کسی در سپاه می‌خواست استخدام شود، تشویقش می کرد و اگر کمکی بود، دریغ نمی‌کرد.

تاکید داشت که به عنوان منتظر واقعی نباید شعار گونه رفتار کرد و فقط دهان را با ذکر «اللهم عجل لولیک الفرج» پر کرد.