برچسب شاخص اعتماد

  گروه اندیشه:دکتر جواد حیدری عضو هیات علمی دانشگاه، در مقاله ای که در سایت مشق‌نو منتشر کرده، روایتی فشرده از کتاب «نیک زیستی: علم و سیاستگذاری [Wellbeing: Science and Policy] اثر ریچارد لایارد معرفی می کند. او در بخش نخست مطلب خود کتاب یادآور شد که اقتصاد متعارف دهه‌ها با شاخص تولید ناخالص داخلی، همه‌چیز را سنجید جز آنچه به زندگی ارزش زیستن می‌بخشد. علم مدرن «نیک‌زیستی ذهنی» با رد اولویت مطلق درآمد، خود فرد را داور نهایی کیفیت زندگی می‌داند. این دانش با تلفیق ارزیابی کلی از زندگی، سنجش لحظه‌ای احساسات (لذت‌گرایانه) و درک معنا و شکوفایی (یودامونیک)، چارچوبی عینی برای سنجش خوشبختی ساخته است. با معرفی واحد اندازه‌گیری «ولبی» (WELLBY)، اکنون سیاست‌گذاران می‌توانند سودمندی واقعی برنامه‌ها را بر اساس میزان، طول دوره و تعداد افراد بهره‌مند از کیفیت حیات بسنجند و بودجه‌ها را به جای توسعه‌ی فیزیکی صرف، به سمت بهبود سلامت روان و روابط انسانی هدایت کنند. 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سایت پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نویسنده این کتاب، محمدحسن یادگاری، استادیار ارتباطات دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی در این اثر نشان می‌دهد که نسل‌های مختلف، بسته به نوع رسانه‌های غالب در دوران اجتماعی‌شدن خود، از الگوهای متفاوتی در ادراک، ارزش‌گذاری، شیوه فکر کردن و مواجهه با جهان اجتماعی برخوردار می‌شوند.

خبرنگار صرفا یک «پیام‌رسان» نیست، او «معمار واقعیت اجتماعی» است. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که واقعیت‌ها نه آن‌گونه که هستند، بلکه آن‌گونه که روایت می‌شوند، تجربه می‌شوند. روز خبرنگار، فرصتی است برای تامل در این حقیقت: وقتی از خبرنگار سخن می‌گوییم، از «اعصاب محیطی جامعه» حرف می‌زنیم؛ اگر این اعصاب ملتهب باشد یا قطع شود، کل ارگانیسم جامعه دچار اختلال در درک پیرامون خود می‌شود. 

گروه اندیشه: یادداشت دکتر هادی خانیکی استاد دانشگاه در روزنامه اعتماد، با پیوند زدن تجربه روزنامه‌نگاری به نبرد با بیماری در کتاب «همنشینی با سرطان»، هر دو را زیستن در وضعیت تعلیق، مواجهه با رنج و ایستادگی اخلاقی می‌داند. نویسنده با اشاره به فشارهای ساختاری و بحران اعتماد، بر «اخلاق مراقبت» و صیانت از کرامت انسان در خبر تاکید می‌کند. او تبدیل رنج به گفت‌وگو را راه دستیابی به امید جمعی و پاسداشت روزنامه‌نگاران را حافظ سلامت حافظه جامعه می‌داند. این مطلب را در ادامه می خوانید: 

 گروه اندیشه: دکتر محمود سریع القلم پژوهشگر عرصه ی اقتصاد سیاسی بین الملل و عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی در مقاله ای که در سایت خود منتشر کرده، به رمز و راز قدرت گیری چین مائو پرداخته است. در شرایطی که برخی روشنفکران از ادبیات سخیفی برای منکوب کردن یکدیگر سود می جویند، که بس اعتمادسوز بوده و نقطه اتکای مردم در شرایط بحرانی به مرجعیت دانشگاهی و روشنفکری را از میان می برد، او دلسوزانه و اندیشمندانه، به راه نجات و توسعه ایران می اندیشد. هیچگاه در هیچ متنی از او مشاهده نکردم در جایگاه خدایگان برای تکفیر دیگری بنشیند. راه حل هایش خشونت پرهیز و راهگشاست. سریع القلم در مقاله خود به تحلیل ریشه‌های تاریخی و گفتمانی جهش قدرت چین می‌پردازد و بر خلاف باور عمومی که دنگ شیائوپینگ یا مائو تسه‌تونگ را تنها معماران اصلی چین نوین می‌داند، نقش محوری و ۲۷ ساله «چوئن‌لای» (نخست‌وزیر و وزیر خارجه چین از ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۶) را بازخوانی می‌کند. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه تفکر، شخصیت اخلاقی و شکیبایی استراتژیک چوئن‌لای توانست نه‌تنها مسیر سیاسی و اقتصادی چین را از جزمیت ایدئولوژیک به سمت عقلانیت توسعه برگرداند، بلکه هندسه روابط بین‌الملل را در سطح جهانی دگرگون سازد.

 گروه اندیشه: دکتر یاسر میردامادی دز سایت مشق نو مقاله ای نوشته در باره چرایی تدوین کتابش با نام «گفت و گو، آیین حق جویی، درآمدی بومی به گفت و گو شناسی». شاید کتاب قابل خلاصه سازی در این جمله باشد که «چرا مثل آدم نمی توانیم گفت و گو کنیم؟». میردامادی در یادداشت اش تاکید می کند که کتاب «گفت‌وگو، آیین حق‌جویی؛ درآمدی بومی به گفت‌وگوشناسی» (نشر کرگدن)، پاسخی فلسفی به یک دغدغه عمیق اجتماعی است: چرا بحث‌های فارسی‌زبانان به جای روشنگری، غالباً به جدل، تحقیر و قهر می‌انجامد؟ نویسنده با اشاره به زیست در عصر «غلبه جدل و دشواری گفت‌وگو»، تأکید می‌کند که گفت‌وگوی اصیل نه از مطلق‌باوری سرچشمه می‌گیرد و نه از نسبی‌انگاری، بلکه متکی بر «حق‌جویی بین‌الاذهانی» و همکاری معرفتی برای کشف حقیقت است. این اثر برخلاف رویکردهای رایج که صرفاً به ترجمه نظریه‌های غربی متکی هستند، کوشیده است با رویکردی بومی و بازخوانی تراث ایرانی-اسلامی—از جمله شرح رساله طاشکبری‌زاده در آداب مناظره—تمایز سرنوشت‌ساز میان «گفت‌وگو» و «جدل» (مکابره) را احیا کند. کتاب علاوه بر واکاوی آسیب‌ها و شبه‌نقدهایی چون پرونده‌سازی و رجزخوانی، بر اهمیت یادگیری آداب ناگفته گفت‌وگو و حتی «آداب گفت‌وگو نکردن» تأکید دارد؛ چراکه ادامه گفت‌وگوی بی‌سرمایه با هدف مغالطه، خود دام شکاکیت و مانع حقیقت خواهد بود. نویسنده با بررسی امکان گفت‌وگو با مخالف رادیکال از طریق «مسلمات خصم»، معتقد است به‌رغم فشار ساختارهای سیاسی و خط‌قرمزهای تحمیلی، جامعه ایرانی هنوز به امتناع کامل گفت‌وگو نرسیده است. در نهایت، با استناد به شاهنامه فردوسی، بر حفظ پیوندِ انضباط فکری با همدلی انسانی تأکید شده تا گفت‌وگو به ابزاری برای پرهیز از خشک‌رفتاری و بازسازی فضای نقد سالم در ایران تبدیل شود. این مقاله را در ادامه می خوانید: 

 به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، الهام عبادتی در سرویس دین‌واندیشه ایبنا نوشت: در دهه‌های اخیر، بحث درباره آینده بشر از محدوده داستان‌های علمی‌تخیلی خارج شده و به یکی از مهم‌ترین حوزه‌های پژوهش در علوم طبیعی، علوم اجتماعی و سیاست‌گذاری جهانی تبدیل شده است. تغییرات اقلیمی، گسترش هوش مصنوعی، پیشرفت زیست‌فناوری، تهدیدهای هسته‌ای و حتی احتمال گسترش حیات انسان به خارج از زمین، همگی موضوعاتی هستند که دیگر صرفاً فرضیه‌هایی دور از ذهن نیستند، بلکه به مسائل واقعی قرن بیست‌ویکم بدل شده‌اند. در چنین فضایی، کتاب «درباره آینده؛ چشم‌اندازهای بشریت» نوشته مارتین ریس به ترجمه علیرضا حسنی که به تازگی از سوی انتشارات فرهنگ نشر نو منتشر شده، جایگاهی ویژه پیدا می‌کند؛ زیرا نویسنده نه فیلسوف است، نه آینده‌نگار حرفه‌ای و نه نویسنده داستان‌های علمی‌تخیلی، بلکه یکی از برجسته‌ترین اخترفیزیک‌دانان معاصر است که با اتکا به داده‌های علمی، آینده تمدن انسانی را از زاویه‌ای واقع‌گرایانه بررسی می‌کند.