برچسب زاینده رود

جاری داستان در رگ اصفهان

اختتامیه چهارمین جشنواره سراسری دانشجویی داستان کوتاه زاینده‌رود در کتاب‌فروشی اردیبهشت جهاد دانشگاهی واحد اصفهان با حضور سرپرست جهاد دانشگاهی، دبیر چهارمین دوره جشنواره و نماینده داوران این دوره برگزار و به‌صورت زنده از طریق شبکه‌های مجازی پخش شد.
مهدی ژیان‌پور، سرپرست جهاد دانشگاهی واحد اصفهان و مدیر چهارمین دوره جشنواره سراسری دانشجویی داستان زاینده رود در این برنامه گفت: «جشنواره‌ها محل تلقی پاسداشت و پویایی‌اند و هم آوردگاه. بستری برای احترام و رقابت. عمیقا معتقدم فضای فرهنگی و اجتماعی ما نیاز به پدیده‌های مستمر دارد. جشنواره‌ها چنین‌ هستند.

داستان تشنگی‌های زاینده‌رود از گذشته تا امروز

در تابستان گرم و بی آب سال 1312 خورشیدی که بنا بر گزارش روزنامه اخگر، «اصفهان در بی‌آبی می‌سوخته و با وجود قنوات معتبر و رود پربرکت زاینده‌رودش دستخوش تنگ‌آبی بوده است» همان تابستانی که نمایش تمام آهنگ کیخسرو و سیاوش با نمایشنامه‌ای که باز در گزارش اخگر «یکی از بهترین پی اس‌هایی که تا به آن زمان به زبان فارسی تهیه شده» معرفی شده است و نمایش آن «شدیدترین احساسات وطنی را در قلب تماشاچی تولید و یکی از پرده‌های مهم تاریخی این مملکت را در نظر او جلوه‌گر می‌سازد.»

زاینده‌رود فقط یک رودخانه نیست

ویا همین دیروز بود که زاینده‌رود خروشان جاری بود و صدای خنده‌های مردان، زنان و کودکان اصفهانی در کنار آن شنیده می‌شد. چه صفایی داشتیم… قایق‌هایی که به‌سان قو روی رودخانه این سو و آن سو می‌رفتند، دست‌فروشی که کنار رود بلال می فروخت، آن‌سوتر بساط کاهو و سکنجبین برپا بود و سویی دیگر لبوهای داغ و قرمز و باقلاهای گرم و تازه … یکی دوربین به دست داشت و خنده‌ها را ثبت می‌کرد، دیگری بر بوم نقاشی خود صفای زاینده‌رود را می‌کشید و البته که در این میان برای شنیدن آوازهای سنتی نیازی به گوش‌تیزکردن نبود، آنچه بود عیان بود، درست مانند زلالی رودخانه و همگی این‌ها وقتی بودند که زاینده‌رود هم بود.

مرگ خاموش در زاینده‌رود!

در روزهای اخیر و با بسته شدن دوباره آب رودخانه زاینده‌رود که در نیمه تیرماه به‌منظور کشت تابستانه رهاسازی شده بود، تصاویر متعددی از جان‌دادن آبزیان و انبوهی از انواع و اقسام ماهیان مرده در بستر خشک رودخانه در فضای مجازی دست‌به‌دست شد؛ تصاویری که شاید به دلیل حجم زیاد اخبار مربوط به ویروس کرونا چندان به چشم نیامد و لابه‌لای انبوه خبرها گم شد. این تصاویر و همچنین باز و بسته کردن آب در بازه‌های زمانی مختلف با انتقاد بسیاری از دوستداران و فعالان زیست‌محیطی روبه‌رو شد؛ چراکه به‌زعم آن‌ها قطع و وصل کردن جریان آب در بستر رودخانه نه‌تنها موجب حفاظت از محیط‌زیست و اکوسیستم موجود نمی‌شود که اتفاقا پیامدهای زیادی را به همراه دارد. از همین رو آن‌ها اعتقاددارند که جریان آب رودخانه زاینده‌رود باید به‌صورت پایدار و پیوسته هرچند اندک، اما برای همیشه جاری باشد.

غبار زنده‌رود در چشم اصفهان!

با قطع چندین‌باره جریان آب زاینده‌رود، گردوغبار دوباره به هوای اصفهان هجوم آورده است. این پدیده که برای اولین بار به دنبال خشکیدن بستر این رود از سال 1379 به وجود آمده، با ایجاد کانون‌های گردوغبار گسترده موجب تشدید آلودگی هوای اصفهان در ماه‌های پاییز و زمستانِ هر سال می‌شود.

هیچ‌آب (بخش اول)

نسیم، گلبرگ‌های ریز شب‌بو را از شاخه می‌کند و در هوا می‌پاشید. هوا پر بود از عطر گل‌های بهاری. جریان آب باعجله از بین پله‌های سنگی می‌گذشت و صدای دل‌انگیز آن به گوش می‌رسید.

هیچ‌آب (بخش پایانی)

آنجا چیزی نبود جز خاک و علف‌های هرز! بستر رود ترک‌های بزرگی برداشته بود. برای رودخانه‌شان حتی یک قطره آب هم باقی نمانده بود. زاینده‌رود از تشنگی مرده بود!