برچسب روزنامه ایران

تجربه ژاپن: عقب‌ماندگی فناورانه با اتکای صرف به سازوکار بازار برطرف نمی‌شود/ بومی‌سازی دانش اقتدار ملی می‌آفریند/ فراتر از مداخله و بازار آزاد

گروه اندیشه: مکتوب حاضر متن ویرایش و تلخیص شده روزنامه «ایران» از سخنرانی دکتر عبدالله صوفی استاد دانشگاه ویسکانسین آمریکا با عنوان «تکنوناسیونالیسم و سیاست صنعتی» است که در همایش «سیاست صنعتی از منظر جامعه‌شناسی اقتصادی» در محل انجمن جامعه‌شناسی ایران ارائه شده است. او در سخنرانی خود به تبیین تفاوت بنیادی میان «صنعتی‌شدن» به عنوان هدف و «سیاست صنعتی» به عنوان ابزار پرداخته و مبنای توسعه را دیدگاه «تکنوناسیونالیسم» می‌داند که فناوری را سرچشمه قدرت ملی قلمداد می‌کند. عبدالله صوفی تأکید می‌کند استقلال اقتصادی به معنای خودانزوایی نیست، بلکه رهایی از وابستگی به خام‌فروشی از طریق ارتقای توان تولیدی است. دستیابی به این مهم، نیازمند «دولت توسعه‌گرا» است تا فراتر از آزادسازی ساده بازار یا واردات منفعلانه دانش، با ایجاد نهاد راهبر، هدایت سرمایه‌ها و بومی‌سازی فناوری (مانند تجربه ژاپن)، مسیر رقابت‌پذیری جهانی را هموار سازد. از نظر این استاد دانشگاه در نهایت، سیاست صنعتی برنامه‌ریزی متمرکز دولتی نیست، بلکه مجموعه‌ای از مشوق‌ها و تنظیم‌گری‌های هدفمند برای پیوند دادن ظرفیت‌های بخش خصوصی، دانشگاه و دولت در راستای تحقق توانمندی بومی و نوسازی ساختار تولید کشور است. 

انتخابات، روزنامه دولت را کم‌تحمل کرده است

مجموعه «دیرین دیرین» به تهیه کنندگی آقای محمد ابوالحسنی یکی از مجموعه‌های پرطرفدار انیمیشنی است که به جز تلویزیون در شبکه‌های مجازی هم منتشر می‌شود. روزنامه ایران روز گذشته با انتقاد جدی به مجموعه دیرین دیرین، پس از «دورهمی»هدف آن را نیز تخریب دولت دانست.

شلیک به تغییر با ترور حجاریان تا خشونت چریکی/ تحسین اقدام شجاعانه سازمان فدائیان خلق اکثریت در عذرخواهی از گذشته

گروه اندیشه: سید عطاالله مهاجرانی در روزنامه ایران مطلبی نوشته با عنوان «دوصدایی با طعم گلوله یا کلمه!؟» او در مطلب خود با نقد رویکرد تک‌صدایی و انحصار حقیقت، به بررسی پیامدهای حذف فیزیکی و خشونت‌آمیز صداهای مخالف در تاریخ معاصر ایران می‌پردازد. نویسنده با اشاره به تصفیه‌های خونین درون‌سازمانی پیش از انقلاب (مانند فدائیان و مجاهدین) و تحولات پس از آن—از جمله ترور سعید حجاریان و خشونت‌های سیاسی—نشان می‌دهد که چگونه اتهام‌زنی و انحصارطلبی زمینه‌ساز سرکوب و خشونت می‌شوند. او با تحسین اقدام شجاعانه سازمان فدائیان خلق (اکثریت) در عذرخواهی از گذشته، تقابل نقد و انحصار را تبیین کرده و با بازخوانی تجربه استیضاح خود در مجلس، تنها راه برون‌رفت از بحران‌ها و حفظ انسجام ملی در مقاطع حساس را ایجاد فضای آرام، عقلانی و چندصدایی برای گفت‌وگو می‌داند. این یادداشت را در ادامه می خوانید:

راز «شاندل» برملا شد؛ جعل تاریخی برای فریب مخاطب یا شاهکار ادبی در خلق همزاد؟/ چرا علی شریعتی برای بیان حقیقت، فیلسوف خیالی آفرید؟

گروه اندیشه: رضا موسوی راد جامعه شناس، گزارشی از یادداشت سوسن شریعتی که در سال ۱۳۹۲ در باره شاندل که توسط پدرش در آثارش مطرح شده، نوشته است. در مقدمه این گزارش که در روزنامه ایران منتشر شده آمده است: «مناقشه اخیر درباره دکتر علی شریعتی از جایی آغاز شد که موسی غنی‌نژاد در مناظره‌ای با میلاد دخانچی، در نقد شریعتی صریحاً گفت: «علی شریعتی یک شیاد است.» غنی‌نژاد در توضیح این داوری، به ماجرای «شاندل» استناد کرد و مدعی شد شریعتی شخصیتی خیالی ساخته، برای او کتاب، زندگینامه، ناشر و نقل‌قول نوشته و سپس آرای خود را به آن شخصیت نسبت داده است؛ از نگاه او، این رفتار صرفاً استفاده از نام مستعار نیست، بلکه نوعی فریب مخاطب است و چنین قضاوت کرد: «شریعتی نه اهل شریعت بود، نه اهل طریقت و نه اهل حقیقت»! این سخنان واکنش‌های فراوانی در میان پژوهشگران و علاقه‌مندان آثار شریعتی برانگیخت. برخی از منتقدان غنی‌نژاد، با دفاع از میراث فکری شریعتی، استدلال کردند که او میان «نام مستعار» و «شخصیت ادبی» تفاوت نگذاشته و تجربه شریعتی را با معیارهای پژوهش تاریخی سنجیده است. در مقابل، گروهی نیز از نقد غنی‌نژاد دفاع کردند و معتقد بودند حتی اگر خلق شخصیت خیالی در ادبیات سابقه داشته باشد، معرفی آن به‌عنوان مرجع واقعی در آثار فکری، محل اشکال است. دراین میان، شاید مهم‌ترین سند برای فهم خودِ شریعتی، یادداشتی باشد که سوسن شریعتی در سال ۱۳۹۲ با عنوان «شاندل یا شریعتی» منتشر کرد؛ یادداشتی که تاکنون جامع‌ترین روایت از فلسفه شکل‌گیری شاندل به شمار می‌آید و برخلاف بسیاری از دفاع‌ها، اصل ماجرا را انکار نمی‌کند، بلکه می‌کوشد آن را در جهان فکری شریعتی رمزگشایی کند.» این یادداشت را در ادامه می خوانید: